پیپ ، قهوه ، شکلات

عوامل پشت پرده

2012-02-08T12:43:00.002+03:30

ادعایوزیر اطلاعات: عوامل پشت پرده گرانی ارز شناسایی شدند.

بسیاری از ماجراها در جمهوری اسلامی به عواملپشت پرده باز می گردد. از افشای عوامل فساد اقتصادی گرفته تا عوامل اختلاس بزرگ.از تسخیر سفارت بریتانیا گرفته تا نوسانات بازار ارز. از حامیان رهبران فتنه گرفتهتا حامیان جریان انحرافی و ... . کلید حل این معماها همه در پشت پرده و عاملینمخفی در آنجا پنهان شده اند. رسوایی های بزرگ در همه ی دولت ها رخ می دهند. رسواییهایی که حتی ریاست جمهوری یک کشور در آن دخیل است. رسوایی واترگیت، فساد اقتصادیژاک شیراک، رسوایی های اخلاقی کلینتون و نخست وزیر ایتالیا و ... مورد دیگر. چراچنین رسوایی هایی به پشت پرده نمی روند و به یک نام مشخص و معتبر ختم می شوند؟

پاسخ احتمالا در شکل نظام حاکم بر کشور است (فارغاز گرایش سیاسی آن؛ لیبرالیسم، سوسیالیسم یا ...). قوای سیاسی در ایران در یکرابطه طولی و عرضی نه چندان منظم با یکدیگر قرار گرفته اند. قوه قضاییه، قوهمجریه، مجلس، مجمع تشخیص مصلحت و رهبری به صورتی مستقل از یکدیگر تفکیک نشده اند.نه تنها این اختلاط آسیب های اجرایی خاص خود را می آفریند بلکه حیثیت و اعتبار ایندستگاه ها را به یکدیگر پیوند زده است.

پیوند اعتباری دستگاه هایی که هر یک می بایست مستقلاز یکدیگر فعالیت کنند در جایگاهی بالاتر به مقام رهبری پیوند می خورد و شأن،ماموریت و مشروعیت خود را از او اخذ می کند. ماهیت جایگاه رهبری در نقش مدافعایدئولوژیک نظام ازو تصویری مقدس می سازد که به حفظ واستمرار نظام ایدئولوژیک کمک می کند. این جایگاه ویژه و مقدس شده طبیعی است کهاجازه تعرض کوچکترین لکه سیاهی را به جایگاه خود ندهد و نطفه هر تحقیقی که منجر بهآلوده شدن دامانش شود را بخشکاند.

فارغ از دخالت مستقیم یا غیر مستقیم جایگاه مقدسرهبری در رسوایی های افشا شده، دستگاه های زیر نظر او که اعتبارشان وابسته بهتایید و اعتبار رهبری است نیز باید از آلودگی مصون بمانند. قوای نظارتی و انضباطیمجلس و قوه قضاییه نمی توانند یک نام را مسئول بی برنامگی ها، اشتباهات و رسواییها بدانند چرا که جایگاه آن شخص نه به وسیله مردم که به وسیله رهبر مشروعیت یافتهو بالطبع مسئولیت او نیز بر عهده رهبری است.

استقلال و رابطه عرضی قوا نشان داده است که میتواند جلو چنین پیامد نادرستی را بگیرد. قوای نظارتی و انضباطی مستقل از هم ووابسته به رای مردم یا نمایندگان آنها می توانند بدون واهمه از سقوط آبروی نظام،آبروی یک شخص از نظام را ببرند و او را در جایگاه مجرم بنشانند. اتفاقی که درنظامی شبیه به نظام ما ممکن نیست چراکه آبروی نظام نه به ساختارش و نه مردمش که بهیک شخص وابسته شده است.

دموکراسی تمامیت طلبانه

2012-02-07T15:14:00.002+03:30

شرایط انقلابی در جوامع در حال توسعه به دلیلوجود دوره مدت دار گذار، این جوامع را با پنج بحران (آلموند و بایندر) مواجه میسازد. بحران هویت، مشروعیت، مشارکت، نفوذ و توزیع. شرایط انقلابی مانند انقلاباسلامی سال 57 نه تنها نظام سیاسی موجود را در هم می ریزد بلکه باعث دگرگونی نظامفرهنگی، طبقاتی و اجتماعیِ جامعه نیز می شود. حال اگر انقلاب در ساختن هویت برایمردمش برنامه ای نداشته باشد، مشروعیت خود را نه وابسته به مردم بلکه وابسته بهانقلاب بداند، مشارکت مردمی را به دست فراموشی سپرده و توزیعی از آن را شکل ندهد ودر نهایت نفوذ رهبری انقلاب را با تصمیم گیری به جای مردم اشتباه بگیرد، اجازهبروز توتالیتاریسم را صادر کرده است.

در این جوامع همواره گروهی هستند که با تجمیعخواسته های مردم و پیوند آن با یک ایدئولوژی و تعویض عالم کثرت با عالم وحدت اندیشهتمامیت طلبانه خود را رنگی خوش بزنند. انقلاب ساختار طبقاتی را دگرگون کرده و بسترتوده ای مناسب را فراهم آورده است. نظام های توتالیتر با اقبال و رضایت عمومی(توده ای) شکل می گیرند و اعتراضات در مسیر شکل گیری آنها به همان دلیل توده ایبودن جامعه گم و گور می شود. کاریزمای مناسب در قامت یک رهبر می تواند توده ها رابسیج کند و یک نظام دموکراتیک را به نوع پیچیده ای از سلطه بدل کند. هیتلر واستالین که هر دو نمونه ای از نظام های توتالیتر را اداره می کردند با اعتماد واقبال توده ها اداره امور را در دست گرفتند.

مفهوم توتالیتاریسم با ایدئولوژی پیوند خوردهاست و به جدایی قابل طرح نیست. اختلاف و در عین حال موفقیت نسبی نظام های توتالیترنسبت به اقتدارگرا در وجود ایدئولوژی خلاصه می شود. توتالیتاریسم (تمامیت طلبی)گونه ای از نظام سیاسی است که هیچگونه حد و مرزی برای اقتدار خویش قائل نیست و میکوشد که بر تمام جنبه های زندگی قابل دسترس مردم حکمرانی کند. یک رژیم تمامیت خواهیک ایدئولوژی کلی را دنبال می کند که در سایه آن سیستم تک حزبی اش را می پروراند.در فلسفه سیاسی امروز توافق بر چهار اصل پایه توتالیتاریسم وجود دارد.

1- ایدئولوژیرسمی انحصارطلب و تمامیت‎خواه

ایدئولوژی نظام های توتالیتر توسط یک نفر تعریفیا شکل داده می شود. این ایدئولوژی لزوما دینی نبوده اما می بایست مقامی والاتر ازگرایش های سیاسی، اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی معمول داشته باشد. اعتقاد به تقدسماهوی دین آن را به ابزار ایدئولوژیک مناسب نظام های توتالیتر تبدیل می کند.بنابراین قرائتی رسمی و جانبدارانه از دین رواج می یابد که توسط شخصی با قدرتکاریزماتیک پشتیبانی معنوی می شود، رد ایدئولوژی همپای قبول قرائتی دیگر از آنممکن نیست و هواداران آن تحت شدیدترین فشارها قرار می گیرند. (اسلام آمریکایی واژهایست ساخته شده برای تقبیح قرائت دیگری از اسلام که توسط اعضای نهضت آزادی، جریانهای ملی و مذهبی و اصلاح طلبان با تفاوت هایی بیان می شد.)

2- جنبش توده‎ای یکپارچه

یک نظام توتالیتر با بهره بردن از ابزارایدئولوژیک به تمام جنبه های زندگی مردم نفوذ و آن را تحت کنترل می گیرد. توتالیتاریسمدر تضاد با استبداد کلاسیک که به دنبال طبقاتی شدن جامعه بود، در پی جامعه ای بدونطبقه است و می کوشد انسان ها را جوری سامان دهد که تمایز و تکثرشان از بین رفته بهصورت یک کل انسانی در آیند. قوانین ایدئولوژیک باعث می شوند که تمایز حوزه خصوصی وحوزه عمومی از میان رفته و تمامی اعمال از طریق معیار ایدوئولوژی مشروعیت یابند. توتالیتاریسممی کوشد تا تمام زمینه های زندگی را تحت یک قدرت تام در آورد و از این رو جامعهمدنی را از بین می برد. آرنت تحلیلی یکسان از ساختارهای چپگرای دولت استالین وراستگرای دولت هیتلر ارائه می دهد و در نهایت معتقد است که هردو به نابودی فردیتانسانی و بی ریشه کردن و انزوای انسان می انجامند.

3- کنترلهمه‎جانبه بر وسایل ارتباط جمعی

میلان کوندرا می گوید: "هر حکومتتوتالیتر، در واقع اداره‌ای عظیم و واحد است؛ و از آن‌جا که در آن همه مشاغل، ملیشده است، هرکس در هر شغل و حرفه [هنرمند، نویسنده، مهندس، نماینده] یک کارمند است.کارگر، کارگر نیست، قاضی، قاضی نیست؛ مغازه‌دار، مغازه‌دار نیست؛ کشیش، ‌کشیشنیست؛ بلکه همه کارگزاران حکومت‌اند." آنچه جرج اورول در کتاب 1984 تصویرمی کند به خوبی یک نظام توتالیتر را نشان می دهد. سلطه بر رسانه های جمعی و گردشاطلاعات ایدئولوژی را حفظ می کند و تا زمانیکه ایدئولوژی توده های نظام حفظ شود،ساختار توانایی بسیج توده ها را خواهد داشت و کنترل خود را حفظ خواهد کرد.

4- هدایت بوروکراتیک اقتصاد و روابط اجتماعی از طریق کنترل دولتی

اقتصاد یک حاکمیت توتالیتر هیچگاه شمایل یکاقتصاد آزاد و رقابتی را به خود نمی گیرد. نظام توتالیتر نمی خواهد موجبات یکبازار رقابتی را ایجاد کند. وسایل مادی تولید تا حد زیادی در اختیار دولت قرار می گیرندو عدم وجود منابع مادی متعدد همه ی سرها را به سمت دولت می چرخاند. هدایتبوروکراتیک دولتی اقتصاد اجازه بی نیازی از دولت را حتی از لحاظ اقتصادی صادر نمیکند و تجارت موفق را در گرو روابط خوب با دولت نگاه می دارد.

روابط اجتماعی و فرهنگی نیز با کنترل دولتیهمراه می شوند. دولت اجازه بروز نظم خودانگیخته اجتماعی را نمی دهد و همواره نهادهای مدنی را آگاهانه و با قواعدایدئولوژیک متناقض با آزادی اجتماعی می پروراند. این نهاد های اجتماعی به جایپیگیری مشارکتی اهداف اجتماعی به پیگیری دستوری کنترل اجتماعی دست می زنند و نوعپیچیده و جدیدی از سرکوب را ارائه می دهند. در نظام های مستبد، دیکتاتوری و یااقتدارگرا سرکوب چه با وجهه قانونی و چه بدون آن خشونتی آشکار و عیان بود. پلیس ومزدور تنها به دلیل ساده ی دستور از بالا اقدام به انجام سرکوب و ایراد خشونت میکردند. نظام های توتالیتر چرخشی نرم در این گونه موارد بوجود آورده اند. ماهیتایدئولوژی آن را تا حوزه خصوصی انسان پیش می برد و هوادارانی ایدئولوژیک میپروراند که به دفاع از نظام توتالیتر را از ایدئولوژی آموخته اند. در چنین مواردیسرکوب و خشونت علیه اندیشه شکلی پنهان به خود می گیرد و تا کشیده شدن آن به عرصه یعمومی مجال بروز نمی یابد. سربازان خودکار این نظام نه حقوقی می گیرند و نه لازماست که بگیرند چرا که ایدئولوژی درونی شده برای آنان اراده شان را در راستای اراده کنترلی نظام توتالیتر قرار می دهد.

فرهنگ و هنر جایگاه ویژه ای در نظام هایتوتالیتر دارند. نظام توتالیتر می خواهد استیلای خود را با استفاده از ابزارهایفرهنگی از حالت سلطه گون خارج کرده و سمت و سوی هژمونیک بگیرد. در این راه از یکدشمن فرضی نیز سود می جویند. دشمنی که ایدئولوژی را تهدید می کند و تنها راه رهاییرا دست یازیدن به نظام توتالیتر می نمایاند.

****************

دموکراسی راه را بر توتالیتاریسم نمی بندد. درواقع هیتلر و موسلینی هر دو از یک انتخابات دموکراتیک سر بر آوردند. دموکراسیلیبرال ویژگی ها یا به تعبیری نیازهایی دارد که در صورت عدم وقوع هریک، لغزیدن بهدموکراسی توتالیتر آسان می شود. محدود بودن اختیارات دولت در دموکراسی (مطلق بودنآن در توتالیتاریسم)، وجود آزادی های فردی و اجتماعی در نظام های لیبرال (کنترلعوامل اطلاع رسانی در نظام های توتالیتر) و تفکیک قوا در لیبرال دموکراسی (انحصارطلبی قدرت و کلگرایی در نظام های توتالیتر) به همراه هم ضامن حیات دموکراسی لیبرالخواهند بود. دموکراسی توتالیتر با مطلق کردن اختیارات دولت از طریق ارتقای مقامنمایندگی به رهبری، کنترل عوامل اطلاع رسانی به بهانه ی حفاظت از ایدئولوژی وانحصار طلبی قدرت با توجیه وحدت به وجود می آید.

با وجود کنترل همه جانبه نظام های توتالیتر ایننظام ها بزرگترین دشمن خود هستند. عملکرد، تصمیم‌گیری، نظارت، کنش‌ها و واکنش‌هاینظام تمامیت‌خواه بر عرصه‌ی عمومی و خصوصی، فشار روانیِ عظیمی را بر شهروندان واردمی‌سازد. مردم نیز به ناچار و از سر استیصال، قربانی این شرایط شده، عدوی یکدیگرمی‌شوند و حوزه‌ی هرکس به دیگری لطمه می‌زند و این خصیصه در ادامه مشروعیت اجتماعیپیدا می‌کند. نتیجه‌ی چنین وضعیتی بدینصورت می‌شود که عرصه‌ی عمومی (جامعه) و عرصه‌یرسمی با همکاری همدیگر به امنیت‌زدایی از جامعه روی می‌آورند. در نهایت، پس ازمدتی عرصه‌ی عمومی و سطح اجتماع به عرصه‌ی وندالیسم (بزه شهری) و دگرآزاری ودگرکشی تبدیل می‌شود.

نظام توتالیتر به انحطاط اخلاقی اجتماع بر میخورد. کوچکترین کنش مدنی و مسالمت آمیز مردمی با دروغی دیگر پاسخ داده می شود وآنگاه که خیابان ها عرصه اعتراضات می شوند خشونت پاسخگوی معترضین می شود. معترضینبه خانه های خود باز می گردند اما ناقوس پایان بی اخلاقی و انحطاط اجتماعی را بهصدا در آورده اند. صدای دیگری، صدای ضد توتالیتاریسم خریدار پیدا می کند و تغییرخواهی حداقلی با بروز خشونت تغییر مسیر داده حالت حداکثری به خود می گیرد. اینجادرست زمانی است که جامعه فردیت را محترم می شمارد و قهرمان های اخلاقی انتخاب می شوند.

****************

دموکراسی ما رنگ و بویی از تمامیت خواهی بههمراه دارد. همین تمامیت خواهی است که ما را از آن رنجانده و امروز به این نقطهکشانده است. حاکمیت تمامیت طلب به تضاد با دولت اقتدارگرا گرفتار آمده است.معترضین به خانه های خود بازگشته اند اما ناقوس های تغییر به صدا در آمده اند.اقتصاد بوروکراتیک و دستوری، کنترل اجتماعی و فرهنگی، محدودیت های مطبوعاتی ورسانه ای، فضای امنیتی و سرکوب و خشونت همه ضعف های خود را نشان داده اند وغیرانسانی بودنشان نمایان شده است. آنچه آگاه بخشی می تواند برای یک جنبش اجتماعیدر این مقطع زمانی انجام دهد، نه نمایش پلیدی ها و زشتی های وضع موجود بلکه نمایشجایگزین ها و آلترناتیوهای آن است. نمایش و نقد آنچه مردم می توانند ازین به بعدانتخاب کنند مهمتر از تیرگی انتخاب پیشینشان است.

یادداشت پیشین: دموکراسیاقتدارگرایانه

دوشنبه های اعتراض - نامزد های ما - بهزاد نبوی

2012-02-06T08:16:00.001+03:30

جمهوری اسلامی را دیگر نمی توان شناخت. کسی نمیپرسد چرا و از چه راهی جمهوری اسلامی به جایی رسید که حلقه ی خودی ها چنین تنگ شدکه بهزاد نبوی در آن جای نمی گرفت. نمی پرسند که چرا انقلابی های 57 به ضدانقلابهای 88 تبدیل شده اند. بهزاد نبوی 70 ساله را به بهانه ی نظامی که خود بهخاطرش سیانور جویده در زندان انداخته اند. پیرمرد را از ترس اینکه مبادا حرفی بزند که بر دل جوانهای میهن مایملکشان خوشبیاید محبوس کرده اند بی آنکه بدانند حرف بهزاد نبوی چیست، چرا خریدار دارد!

"به اعتقاد ما برای ايران اسلامی در جهان امروز حفظ استقلال،تماميت ارضی، منافع و امنيت ملی تنها درسايه افزايش مشروعيت نظام در داخل و تنشزدايی، عادی‌سازی روابط با دولت‌های جهان، اجتناب از سياست‌های ماجراجويانه وبحران‌آفرين درخارج ميسر است. ما براين باوريم که کاهش حمايت و مشروعيت مردمی نظامدر داخل و طرح شعارهای تند و توخالی و دشمن تراشی درخارج، در عمل نافی استقلال ملیدر جهان تک قطبی کنونی است و بايد از اتخاذ چنين سياست‌هايی اکيدآً خودداری کرد.ما برای حفظ آزادی و حقوق ملت، مصرح درقانون اساسی، به ياری خدا همچنان با کسانیکه قصد حاکميت استبداد با پوشش دين را دارند، مقابله خواهيم کرد".

ملت هوشيار و شرافتمند

"نمايندگی شما بالاترين افتخاريست که درطول زندگی نصيبم شده است و شانه خالی کردن از آنرا ناسپاسی درحق شما مردم آزاده وفهيم می‌دانم. ولی آنجا که در مقام نمايندگی نتوان حقوق ملت را استيفا کرد،‌لاجرمبا استعفا بايد تضييع حقوق آنان را فرياد زد و من اين استعفا را ولو در فرصت اندکیکه به پايان دوره ششم مانده، اقدامی ضروری، گامی درراه اعتراض به تضييع حقوق شما وعمل به عهدی که با شما بسته‌ام، می‌دانم. از شما مردم شريف و موکلين محترم به خاطرقصورهايی که از سر ناآگاهی و يا ناتوانی، در ايفای وظايف نمايندگی آنان داشته‌ام،پوزش می‌طلبم".

در خدمت و خیانت رضا پهلوی – دولت نفتی یا دولت امید؟

2012-02-05T09:48:00.001+03:30

مقایسه رضا پهلوی با میرحسین موسوی کمی دور ازذهن بنظر می رسد اما فکر این مقایسه را خواندن کتاب نسیم دگرگونی نوشته رضا پهلویبه ذهن من انداخت. رضا پهلوی می توانست خود را در حد منتقد نظام حفظ کند اما با ورودبه بحث برنامه های اقتصادی، سیاست خارجی و ... و جا زدن خود هرچند تحت عنوان رهبرسمبولیک جنبش مردمی ایران باید در مقام مقایسه با همراهان ارشد جنبش قرار بگیرد وچه کسی بهتر از میرحسین با برنامه و سندی کامل و موجود. البته گذشته میرحسین نفاطتاریکی در خود دارد که جناب پهلوی فارغ از آنهاست اما من هرچه راجع به گذشته میخواستم بگویم در نوشته قبلیم تحت عنوان "در خدمت و خیاتت رضا پهلوی – رهبری نمادین؟" گفته ام.

*****************

جناب پهلوی نیک می دانند که نفت کلید نظاماقنصاد ایران است و اکنون از برنامه های نفتی ایران ناراضی اند. ایشان به درستیاشاره می کنند که تولید سالیانه نفت ایران پیش از انقلاب چیزی در حدود 6 میلیونبشکه در روز بود. رقمی که تولید ایران در حال حاضر به زحمت به نیمی از آن می رسد.بنا به ادعای جناب پهلوی دادن جنبه سیاسی و دینی به صنعت نفت و همچنین کوته فکریدر مدیریت آن، صنعت مادر میهنمان را به چنین روزی انداخته است.

البته رضا پهلوی مسئول اشتباهات پدر نیست و باآنها سنجیده نمی شود اما ادعای او در ذهن برخی چنین متصور می شود که شاید اوضاعاقتصادی ایران پیش از انقلاب سر و سامانی داشته است. افزایش قمیت نفت از سال 1342تا 1352 به صورت دائم ادامه داشت. توسعه ای که در میدان های نفتی عموما توسطآمریکاییها انجام می گرفت سهم زیادی از نفت را به ایشان اختصاص می داد با وجود ایندرآمد دولت به نسبت زیادی افزایش یافته بود. شاه رقیب دیرین را که اتفاقا بخاطرنفت قد علم کرده بود (مصدق) از میان برداشته و با انبساط پولی که نفت برایش تدارکمی دید مشغول گسترش پایه های استبداد خود بود. اصلاحات ارضی که نتایج فاجعه بارمهاجرت روستاییان به شهرها و شهرزدگی را در برداشت و همچنین کمدی های سیاه احزابمردم، ایران نوین و در نهایت رستاخیز ملی همه با درآمد حاصل از نفت اداره می شد.تکیه بر درآمد نفتی و واردات افزاینده و تبلیغ مصرفگرایی برای ارضای طبقه شهرینتایج زیانبار خود را داشت که در سال 42 تورم ایران را به 30 درصد رسانده بود(اقتصاد سیاسی ایران – جلد دوم – محمد علی همایون کاتوزیان)

جناب پهلوی راه حل موتور اقتصاد ایران را در جذبفوری سرمایه گذاری خارجی و افزایش تولید نفت و گاز برای بهبود درآمد ملی می داند.البته باید اشاره کرد که افزایش درآمد های نفتی فایده ای دارد که از نظر شاه مخلوعو جمهوری اسلامی و حالا احتمالا شخص رضا پهلوی دور نمانده است. عواید نفت به صورتدرآمدی سرشار و مستقل برای دولت است که حتی نیاز به ابزار تولید بومی (اعم ازتکنولوژی و کارگر) را ندارد و اقتصاد نفتی حاکمیت را از طبقات جامعه بی نیاز میگرداند. در یک کلام عواید نفتی پول مالیات دهندگان نیست تا دولت در قبال خرج کردنشپاسخگوی مردم باشد. این همه تاکید بر اقتصاد نفتی و نادیده گرفتن دیگر زمینه هایاقتصادی ایران از جانب جناب پهلوی به چه دلیل است؟

البته ایشان به حمل و نقل فرسوده هوایی و جاذبههای [خاطره انگیز] توریستی هم به درستی اشاره می کنند. (هرچند کوتاه در یکپاراگراف بی سر و ته). مشخص است که جناب پهلوی با دانش ناکافی پا به عرصه نفت،انرژی و اقتصاد ایران گذاشته است و حل مشکل اقتصادی را که اقتصاددانانش وابستگیزیاد به نفت و گاز می دانند، در وابستگی بیشتر به نفت و گاز می داند.

درآمد نفتی ایران کم نیست و حتی طبق ادعای درسترضا پهلوی درآمد نظام جمهوری اسلامی بیش از درآمد آن در پیش از انقلاب می باشد ودرآمد دولت نهم و دهم بیش از نیمی از آن را تشکیل می دهد. مشکل در کمبود تولیدنیست بلکه در جای دیگریست. جایی که میرحسین به خوبی در برنامه های دولت امید بر آنانگشت گذاشته است. گلوگاه اصلی صنعت نفت در بوروکراسی فاسد و شفافیت ناکافی آناست، به طوریکه درآمدهای نفتی و قراردادهای آن حتی به مجلس نمی آیند.

میرحسین با شباهتی زیاد و تفاوتی کوچک اماتاثیرگذار موتور محرک اقتصاد را نه تولید نفت بیشتر با جذب سرمایه گذاری خارجی کهصنعت نفت و تعامل و استفاده از آن در رشد دیگر صنایع کشور و پیوند آن با توسعهملی، می داند. "نفتباید نه از طریق رانت افزایش دهنده مصرف بلکه از طریق ایجاد اشتغال و فرصت هاي تأسیسبنگاه و تحریک تولید، در زندگی مردم اثر کند و باید شرایطی را هدف گرفت که صادرات دانش،کالا و خدمات مربوط به صنایع نفت، جایگزین صادرات نفت خام شود، تولیدات و خدماتی کههم از بازار بزرگ داخلی و هم از بازار گسترده جهانی برخوردار هستند وبیشترین مزیت رابراي توسعه دارند". (دولتامید – رئوس برنامه های اقتصادی)

البته می توان نوشته هایجناب پهلوی را با کلی گویی تفسیر و تعبیر کرد اما ورود به بخش های جزیی صنعتهواپیمایی و توریسم نشان می دهد که عمق برنامه های اقتصادی رضا پهلوی در همین سطحاست. درآمد نفتی که از آن محروم شده، هواپیمایی که با آن به ایران بیاید و تمدن وبناهای یادگاری که پدرش نیز دلبسته آنها بود.

در مقابل چنین برنامه یسطحی، برنامه دولت امید میرحسین موسوی وجود دارد که در کتاب "دولت امید" منظم شده است و اتفاقا با رئوس برنامه های اقتصادی میرحسینآغاز می شود. برنامه ای که با واقع نگری و به دور از خواب و خیال های افسانه ای یاپوپولیستی نوشته شده و در آن رئوس برنامه های میر حسین در قالب برنامه مهار تورم،برنامه اصلاح الگوی مصرف انرژی و افزایش اشتغال زایی، برنامه جلوگیری از اتلافمنابع عمومی با اصلاح نظام بودجه بندی، برنامه دولت الکترونیک برای تحقق آزادی وعدالت اجتماعی، برنامه بهبود محیط کسب و کار، طرح تبدیل صنعت نفت به موتور محرککشورو برنامه از میان برداشتن فقر مسکن، اعلام شده است. (برنامه های تفصیلی هرکدام به همراه اهداف، وضعیت کنونی و مسیر اصلاح در ضمیمه کتاب در 51 صفحه گردآوریشده است)

میدانید جناب پهلوی! مشکلات اقتصادی این مملکت در 6،7صفحه و در تولید ناکافی نفت خلاصه نمی شود. همانطور که میرحسین با تیمی از مشاورینبه رئوس برنامه های خود پرداخته است شما نیز نباید یک تنه به جنگ اقتصاد بروید کهدر آن صورت پیچ و خم های آن برای دانش کم و شخصی شما گمراه کننده می شود. مامیرحسین را همینجا ایستاده در خاک وطن داریم، چرا باید به صدای مبهم شما گوش دهیم؟صدایی که نشانی از تجربه و دانش را نیز با خود ندارد و بیشتر بر طبل هیجاناتطرفدارانش استوار است.

یادداشت پیشین : در خدمت و خیانت رضا پهلوی – رهبری نمادین؟

حضور خیابانی - درباره فراخوان شورای هماهنگی راه سبز

2012-02-04T14:28:00.002+03:30

قانون چه می گوید؟

اصل 27 قانون اساسی تشکیلراهپیمایی و اجتماعات را بدون حمل سلاح به شرط آن که مخل به مبانی اسلام نباشدمجاز شمرده است. در قوانین مدنی ایران نیز هیچ جا ذکری از نیاز به صدور مجوز برای برگزاریاجتماعات و راهپیمایی به میان نیامده است. قانونی که خیلی ها بدان اشاره می کنند قانونفعاليت احزاب و جمعيتها و انجمنهاي سياسي و صنفي و انجمنهاي اسلامي يا اقليتهايديني شناخته شده است که در فصل دوم– حقوق گروه ها – تبصره دو چنین آمده است "برگزاري راهپيمايي‌ها با اطلاع وزارت كشور بدونحمل سلاح در صورتي كه به تشخيص كميسيون ماده 10 مخل به مباني اسلام نباشد‌ و نيزتشكيل اجتماعات در ميادين و پاركهاي عمومي با كسب مجوز از وزارت كشور آزاد است". بنابراین صدور مجوز تنها زمانی لازم است کهیک حزب یا انجمن سیاسی، صنفی یا اسلامی و اقلیت های دینی دعوت به برگزاری تجمعکرده باشند. در صورتی که برگزار کننده تجمع در زمره یهیچ حزب و گروهی نگنجد طبیعتا این قانون بر وی جاری نمی شود و می تواند به برگزاریتجمع اقدام کند. تجمعات روز قدس، 22 بهمن، نه دی، تجمع حامیان احمدی نژاد، دستههای عزاداری عاشورا و ... همه ازین قبیل می باشند. در قانونمجازات اسلامی نیز ماده ای که از حضور فرد در تجمع غیر قانونی ناشی شود وجود ندارد. (این پست جناب شکوری راد را حتما بخوانید) با این توصیف شرکت در راهپیمایی 25 بهمن ماه به دعوتشورای هماهنگی راه سبز امید به هیچ عنوان غیر قانونی نیست. شورای هماهنگی راه سبزامید یک حزب و یا یک گروه سیاسی نیست و تجمع اعتراضی روز 25 بهمن ماه که تظاهراتسکوت است ماهیتاّ نمی تواند به همراه حمل سلاح و یا مخل مبانی اسلام باشد. شرکتکنندگان در تجمع 25 بهمن مجرم نیستند، مجرم کسانی هستند که به نام قانون به کامخودشان عمل می کنند و شهروندان را از ابتدایی ترین حقوق خود محروم می کنند.

برای چه؟

"این حق انسانی و قانونی و شرعی ایرانیان است که به وضع کنونیزندگی خود و نیز شرایط کشور خویش اعتراض کنند؛ اعتراض کنند به: حاکمیت دروغ وسرکوب، شرایط سخت زندگی، گرانی روزافزون نیازهای اولیه‌ و تنگناهای معیشتی، سلطه‌یناکارآمدی در اداره‌ی کشور، گسترش ناامنی، فروپاشی ارزش‌های اخلاقی، شرایطی کهباعث فروپاشی بسیاری از کانون‌های گرم خانواده‌ها شده، گسترش روزافزون اعتیاد وبزهکاری در جامعه، توسعه‌ی ساعت به ساعت فقر، قرار گرفتن در شرایط ذلت‌بار بین‌المللیکه نتیجه سیاست‌های ماجراجویانه و غیرواقع بینانه دولت در طی سال‌های اخیر است،مدیریت پادگانی در عرصه‌های اقتصادی، فرهنگی و آموزشی، اعمال سیاست‌های تبعیض آلوددر برخورد با زنان، اقوام و صاحبان عقاید و باورمندان به آیین‌های گوناگون و نیزدگراندیشان، حبس غیرقانونی رهبران جنبش سبز و دیگر زندانیان حوادث پس از انتخابات،که همگی برخلاف قانون اساسی است؛ اعتراض به این همه، حق ایرانیان است". (بخشی از فراخوان شورای راه سبز امید)

چرا؟

طبیعی است که نگاه عقلانی به هر کنش سیاسی واعتراضی از فیلتر هزینه و فایده بگذرد. حاکمیت نشان داده است که به قانون خویشپایبند نیست و در جهت مصلحت بزرگ حفظ نظام در شکل حاضر آن قانون شکنی اعتبار یافتهاست. اصرار بر حق قانونی راه به جایی نمی برد و در صورت دستگیری شما در دادگاه نمیتوانید به قانون جمهوری اسلامی متوسل شوید. (بهزاد نبوی به خاطر حضور در تجمع 25خرداد به جرم اخلال در ترافیک محاکمه شده است.) بنابراین تصور دستگیر شدن و بهزندان افتادن برای هر یک از شرکت کنندگان در این تجمع تصور نادرستی نیست. زندان هرچند کوتاه مدت عواقب خاص خود را دارد که می تواند منجر به محرومیت از ادامه تحصیل،محرومیت از اشتغال دولتی و ... شود. (که البته در اغلب موارد و در مورد شهروندانعادی خوشبختانه اتفاق نیفتاده است.)

حضور خیابانی به شهروندان سبز امید می دهد. نگاههای مشتاق و کنجکاو و لبخندهای رد و بدل شده آتش جنبش را سبز نگاه می دارد. برایدلهای پوسیده و دست از کار کشیده انگیزه می شود. اینها شاید چندان مهم نباشند. راهپیمایی سکوت آنها را می ترساند. بنیان های قدرتی که بر حقوق لهیده ی مردماستوار است را می لرزاند. تداوم جنبش و ناکامی شان در سرکوب را نشان می دهد. قدرتآگاهی بخشی و اطلاع رسانی سبزها را نشانشان می دهد. اینها هم شاید مهم نباشند. بار سنگینی بر دوش ماست. مایی که خودمان را سبز می پنداریم. موسوی، کروبی و زهرارهنورد در حصر هستند. فعالان سیاسی، دانشجویان، فعالان مدنی و حتی هنرمندان را بهخاطر اظهار اعتراض به زندان انداخته اند. خون برادر و خواهرمان را بدون حتیکوچکترین عذرخواهی بر زمین ریخته اند. ما شاید وظیفه داریم که به خاطر آنها کهزمانی همراه ما بودند و اکنون نمی توانند به خیابان برویم. اگر اینها هم مهمنباشد، چه بر این باور باشیم که جنبش سبز مرده است یا زنده، چه به شورایهماهنگی راه سبز اعتقاد داشته باشیم یا نه، اگر به وضعیتی که شورا به درستی ترسیممی کند اعتقاد دارید می توان به خیابان رفت. نه به خاطر جنبش سبز، نه به خاطر سستکردن بنیان های حکومت، نه به خاطر شهدا و اسرای جنبش بلکه به خاطر خودمان. به خاطراعتراض به وضع موجود. به خاطر آزادی و به دلیل ساده ی فهمیدن. من این را مهم میدانم. گرچه با آنها حضور در جنبش را برای کسی توجیه نمی کنم.

شجاعت بدون عقلانیت شاید حماقت باشد اما گمان میکنم به خاطر فراموش شدن عقلانیت و سلطه حماقت باید شجاعت بخرج داد.

دموکراسی اقتدارگرایانه

2012-01-23T11:44:00.002+03:30

در راه مبارزه باید نظام سیاسی خود را درک کنیمتا بتوانیم مبارزه را طوری بنیان گذاریم که ضمن پیگیری اهداف خود کمترین هزینه هارا متحمل شویم. پیگیری مطالبات اجتماعی یا سیاسی زمانی منجر به تحقق خواهد شد کهفعالیت سیاسی را با شناخت کامل از نظام سیاسی و توانایی آن نظام در اصلاح یا تغییریا حتی بررسی پتانسیل سرنگونی آن تعریف کنیم. در غیر این صورت پیگیری شعارگونه یمطالبات اجتماعی – سیاسی به کاریکاتوری از فعالیت سیاسی بدل خواهد شد که هزینههایش به تلخ ترین شکل ممکن پرداخت می شود. به همین منظور من به سهم خودم نظامسیاسی فعلی را در مجموعه ای از یادداشتها در رابطه با مفاهیمی چون اقتدارگرایی(اتوریتانیسم)، تمامیت طلبی (توتالیتاریسم)، حکومت مطلقه (دیکتاتوری) و حکومتخودسرانه (استبداد) می سنجم. هر چند می توان این نظام را با مفاهیمی چونلیبرالیسم، دموکراسی، دین سالاری و مانند آن نیز سنجید.

***************

اقتدارگرایی قدرتی متمرکز است که با محدود کردنرقبای سیاسی و حذف رقبای بالقوه مشخص می شود. در این صورت منابع قدرت هرچند برایمدت محدودی در اختیار حلقه متمرکز قرار می گیرد که با اینحال دولت می تواند بااعمال نفوذِ قدرت و تخصیص آن به صاحبان نفوذِ کاریزماتیک حلقه قدرت متمرکز رابزرگتر سازد و در نهایت ادامه حیات این حلقه قدرت را وابسته به خارج از رقابتسیاسی موجود می کند.

اقتدارگرایی از احزاب و سازمان دهی های توده ایبرای بسیج مردم در پیگیری اهداف خود استفاده می کند. سازمان بزرگ بسیج که مبالغهنگفتی از سرمایه کشور را می بلعد و در کوچکترین و دورافتاده ترین جوامع کشور نفوذدارد نمود عملی چنین ویژگی از اقتدارگرایی است. نمایش های خیابانی که حاکمیت برایتجلی اقتدار، تقدس و مشروعیت خود ترتیب می دهد با تکیه بر همین سازمان به سامان میرسد. نفوذ بسیج از تخصیص نفوذی که اقتدارگرایان برای چنین موجودی در نظر گرفته اندحاصل می شود و می تواند خارج از اهدافی که برایش در نظر گرفته شده است بهتاثیرگذاری غیرقانونی در تصمیم گیری های سیاسی و یا حضور فعال در کنش های اجتماعیبپردازد.

اقتدارگرایی رنگی از قانون مداری را با خود حملمی کند. البته بیشتر بر قانون خودسرانه تا حاکمیت قانون تصویب شده تاکید دارد. تخلف های غیرقانونی و غیر مهار شدنی احمدی نژاد و دخالت های فراقانونی رهبری نوعینمایش قانون خودسرانه اند که توسط نفوذ کسب شده از قدرت اعمال می گردند و به وسیلهحلقه قدرت توجیه ایدئولوژیک یا بحرانی شده و از مجازات می گریزند. این گونه بیتوجهی به قانون اغلب شامل تقلب های انتخاباتی، تصمیم گیری های گروهیِ محدود در پشتدرهای بسته و بوروکراسی مخالف با قوانین وضع شده است.

اقتدارگرایی عموما از کنترل اجتماعی و فرهنگی بهوسیله نیروهای نظامی استفاده می کند. نمودهای این حرکت در ایران به وضوح دیده میشوند. استفاده از نیروهای سپاه و بسیج در سرکوب جنبش های مسالمت آمیز خیابانی بهجای استفاده از پلیس یا نیروی انتظامی تعریف شده و یا کنترل رفتارهای اجتماعی چونگشت ارشاد که با حضور قابل توجه بسیجیان انجام می گیرد نمونه ای دیگر از این گونهرفتار هاست. در نظام هایی با وجه اقتدارگرایی فرهنگ عمودی و دستوری است. ذات فرهنگبا دستوری بودن متناقض بوده و به همین جهت یک نظام اقتدارگرا ناتوان از تعریف هویتفرهنگی است و همواره با مردمش در تضاد قرار می گیرد. ناتوانی در تعریف هویت فرهنگیحاکمیت را وادار به دستوری بودن آن می کند. در چنین شرایطی معیارها از بالا تعیینمی شوند و هرکه پذیرا نباشد حذف می شود.اقتدارگرایی در عرصه فرهنگ شاید مهمترین وجهاقتدارگرایی خاص کشور ما باشد. هر اتفاق فرهنگی را تفسیر به رای ارزش خودساختهکردن نشان از آن دارند که در فرهنگ عمومی کشور این روابط و بده بستان ها نیستند کهفرهنگ را می سازند (فرهنگی سیال) بلکه این تمایلات ساختار و افراد آن است که شاکلهفرهنگ عمومی را شکل می دهد. اگر امروز تنها شاهد روابط اجتماعی اقتدارگرا، تصمیماتسیاسی اقتدارگرا و رفتار های اقتصادی اقتدارگرایانه هستیم به این دلیل است کهفرهنگی به شدت اقتدارگرا فضای ذهنی مردم را حیات می بخشد.

اقتدارگرایی مدلی از قدرت غیر رسمی و غیر قانونیاست که حتی اگر از دل انتخابات بیرون آمده باشد با رای آزاد شهروندان به راحتی نمیتوان آن را جایگزین کرد چرا که اقتدارگرایان حلقه قدرتی با نفوذ می سازند که خارجاز انتخابات شکل می گیرد و مردم تنها با مشارکت انتخاباتی نمی توانند آن را ازمیان بردارند. در چنین شرایطی سعی و تلاش برای احقاق حقوق شهروندی که یک مبارزه مدنیاست در مقابل اهداف اقتدارگراها قرار می گیرد و حقوق شهروندی غربی می شود. اپوزوسیونی که در جوامع اقتدارگرا شکل می گیرد حتی در وجه قانونی آن با محرومیت ازمخالفت معنی دار مواجه می شود و همواره به بهانه هایی چون ضد انقلاب، ضد اسلام یاضد ولایت فقیه در مسیر فعالیت های خود با مانع روبرو می شود.

دموکراسی در اساس در مقابل اقتدارگرایی قرار نمیگیرد. دموکراسی غیر لیبرال به خاطر ضعف حاکمیت قانون و دستگاه قضایی غیر مستقلامکان گذار به اقتدارگرایی را ممکن می سازد. برای دموکراسی های غیر لیبرال امکانگذار به اقتدارگرایی به راحتی ممکن است و این دقیقا خاصیتی است که باعث می شودمبارزه با این نوع حکومتها از حالت مبارزه انقلابی خارج شود و شاید بتوان گفت کهدر تعبیری نادقیق سمت و سوی اصلاح طلبانه بگیرد.

مشکل در انتخاب بین یک دولت سنتی و مدرن نیست.مشکل در انتخاب دولتی دینی و سکولار هم نیست. اقتدارگرایی با تقریب خوبی و با شدتو ضعف متفاوت در کشور ما در پیش از انقلاب و پس از آن وجود داشته است. قبل ازانقلاب اقتدارگرایی با دموکراسی آمیخته نشده و از امروز عیان تر و آشکارتر بود. اقتدارگرایی قبل از انقلاب یک اقتدارگرایی مدرن بود در حالیکه هم اکنوناقتدارگرایی وجهی سنتی دارد. دولت در مقام منجی مقدس چه پیش و چه پس از انقلاب (باتعاریف متفاوت از تقدس) نقشی را ایفا کرده است که عرصه های بیرون از قدرت رسمی رابسیار ضعیف و نهادهای اجتماعی را در نوعی کما فرو برده است.

دولت هایی که دموکراسی و اقتدارگرایی را با همترکیب می کنند و تنها ظاهری از دموکراسی را می پذیرند خیلی با ثبات تر از جوامعاستبدادی یا دیکتاتوری هستند. گونه ای از نظام سیاسی را به وجود می آورند که هستهی اصلی قدرت در آن ماورای انتخابات مردمی شکل می گیرد و انتخابات در بهترین شکل آننیز نمی تواند قدرت را بین رقبای سیاسی تقسیم کند. اقتدارگرایان در شرایط بحرانی(مانند انقلاب)امکان می یابند تا ساختار نظام سیاسی را با ترفندهایی طرح ریزی کنندکه با حفظ وجهه دموکراتیک بخشی از قدرت را محافظه شده نگه دارند. تضادی که در میاندولت و جامعه در این گونه نظام ها سر بر می آورد می تواند در صورت مهار نشدن بهشکل ناسیونالیسم افراطی و بنیادگرایی مذهبی ظاهر شود.

شکل نگرفتن دولت – ملت در کشوری با تجربه انقلابرویای شیرین دموکراسی را بر باد داده و به طعم تلخ اقتدارگرایی آعشته کرده است.برای جلوگیری از تکرار چنین فرجامی مبارزه با اقتدارگرایی اهمیت می یابد و در چنینراهی بزرگترین کمک ما اتفاقا همین دولت/حاکمیت اقتدارگراست زیرا که اقتدارگراییتضاد و تناقض هایی می آفریند که خود به صورتی مصلحت اندیشانه و ایدئولوژیک آنها راحذف می کند حال آنکه در نبود اقتدارگرایی چنین تضادهایی هیچگاه در جامعه تضاد نامنمی گرفت (مثال واضحش همین عکس گلشیفته فراهانی است). شکل دادن یک دولت – ملت دریک نظام اقتدارگرا که سیاست ورزی را به تعبیر جناب تاجزاده گلخانه ای کرده استکاری دشوار به نظر می رسد. در مقابل اقدامات فرهنگی و اجتماعی که حساسیت کمتری رامتوجه فعالان آن می کند می تواند نسخه هایی کوچک از جامعه بدون تضاد را شبیه سازیکند. اهداف کوچک فرهنگی و اجتماعی (که می تواند در حد فیلم دیدن، کتاب خواندن و یاپاکسازی محیط زیست از زباله کوچک باشد) می تواند بهانه کافی برای تمرین جمعیِزندگی در جامعه ای نوین باشد. جایی که سکولار و مذهبی، سنتی و مدرن تفاوت هایشانرا به تناقضات تبدیل نمی کنند.

مجلس در راس امور بود - اقتصاد

2012-01-21T04:15:00.001+03:30

مجلس هشتم زمانی بر سر کار آمد که احمدی نژاد ورایحه خوش خدمت دو سال تمام سرمست از قدرت تمام کشور را در نوردیده بودند. طرح هایبه زعم خود اقتصادیشان را ساخته و پرداخته کرده و به نام های زیبای مسکن مهر، سهامعدالت و طرح بنگاه های زودبازده آراسته بودند. صندوق ذخیره ارزی و درآمد فزایندهنفت را در اختیار داشت و می توانستند بار مالی این طرح ها را تحمل کند.

ضربه ی تورمی که این طرح ها به اقتصاد مملکتزدند را هیچکس حتی خود مجلس منکر نمی شود. قبلا در سه نوشته مجزا به هر سه طرح مهماقتصادی دولت نهم پرداخته ام. هر سه طرح اقتصادی مقدار حجیمی نقدینگی به اقتصادکشور وارد ساخت و بر اساس گزارش های مرکز پژوهش های مجلس هر سه طرح به شکستانجامید.با وجود هدر دادن سرمایه های پولی و ارزی کشور در آن مقطع و آمارهایمنتشره مرکز آمار ایران، گزارش های مرکز پژوهش های مجلس و نامه ی مهم مظاهری رییسوقت بانک مرکزی مجلس هشتم هیچگاه شخص احمدی نژاد و وزرایش را به پاسخگویی وانداشت.

سازمان برنامه و بودجه منحل شد. دولت نهادبرنامه ریزی بودجه کشور را به دلیل اینکه بودجه ماهیت غربی دارد منحل و در نهادریاست جمهوری ادغام کرد. احمدی نژاد مدعی تکرار روزهای شهید رجایی حتی نمی دانستکه الگویش این سازمان را منحل نکرده بلکه به خاطر پاکسازی بعضی از نیروهای سابقشاهنشاهی آن را به طور موقت تعطیل کرده است. از پس لرزه های انحلال این سازمانهمین بس که بودجه سال 85 با 40 روز تأخير، بودجه سال 86 با 45 روز تأخير، بودجهسال 87 با 32 روز تأخير، بودجه سال 88 با 53 روز تأخير، بودجه سال 89 با 49 روزتأخير، بودجه سال 90 با تأخيري 75 روزه و بودجه امسال هم که می بایست 15 آذر بهمجلس برسد هنوز ازقطعی شدن نرخ ارز و نفت بی نصیب است.

طرح تحول اقتصادی در بهمن 1386 در هفت حوزه اقتصادی از سوی احمدی نژادبه عنوان طرح کلان اقتصادی دولت وی مطرح شد. این طرح اصلاحنظام یارانه ها، اصلاحنظام مالیاتی، اصلاحنظام گمرکی، اصلاحنظام بانکی، اصلاحنظام توزیع کالا و خدمات، آصلاح نظام ارزشگذاری پول ملی و اصلاح نظامبهره وری را شامل می شد. امروز دیگر نامی از این طرح برده نمی شود چرا که بهکاریکاتوری دیوانه وار بیشتر شبیه شده است. هدفمندی یارانه ها فارغ از مضراتش دراجرایش آنقدر تخلف داشته است که نامه ی لاریجانی به قوه قضاییه نوشته شد. نظاممالیاتی چنان شتابزده متحول شد که طلا فروشان و پارچه فروشان را به اعتصاب وا داشتو فراموش شد. اصلاح نظام گمرکی تبدیل به شاهراه یک طرفه واردات اجناس چینی شد.نظام بانکی متحول شده با ارز و سکه قرار بود نقدینگی را کنترل کند اما پمپاژنقدینگی احمدی نژاد را نمی شد مهار زد. نظام ارزشگذاری پول هنوز درگیر محاسبه ارزشریال در مقابل دلار است و نظام بهره وری تلفات قطار های از ریل در رفته وپالایشگاه های منفجر شده را هنوز پاک نکرده است.

حساب ذخیره ارزی اهدافی نظیر ایجاد ثبات در میزان درآمدهای حاصل ازفروش نفت خام، تبدیل دارایی‌های حاصل از فروش نفت خام به دیگر انواع ذخایر و توسعهفعالیت‌های تولیدی و سرمایه‌گذاری و تامین بخشی از اعتبار موردنیاز طرح‌های تولیدیو کارآفرینی بخش غیر دولتی و فراهم کردن امکان تحقق فعالیت‌های پیش‌بینی شده دربرنامه را مدنظر قرار می‌دهد. حساب ذخیره ارزی درسال 79 از سوی دولت ابلاغ و در مجلس تصویب شد. احمدی نژاد با وجود اینکه بیشتریندرآمد نفتی ایران را در اختیار داشته است بارها از حساب این صندوق به صورت غیرقانونی برداشت های هنگفتی کرده است. اختصاص 30 درصد حساب ذخیره ارزی به صندوق مهررضا، پرداخت کمکهای نقدی به کشور نیکاراگوئه، واردات میوه و مواد خوراکی و حتیپاسخگویی به نامه های مردمی گوشه ای ازین برداشت هاست. در نهایت هم احمدی نژاد یکهتاز این میدان هیئت امنای حساب ذخیره ارزی را منحل کرد.

رییس دولت مهرورزی ورد زبانش مبارزه با مفاسد اقتصادی بود. به هرکجامی رفت با اشتیاق از نام هایی که افشا خواهند شد می گفت. دم خروس خیلی زود پیدا شد. پرونده هایی کهاحمدی نژاد وعده افشایشان را می داد هیچگاه افشا نشدند در مقابل حلقه فاطمی سربرآورد، نزدیکان احمدی نژاد در سازمان بهزیستی به خاطر واردات غیرقانونی موردپیگرد قرار گرفتند و در نهایت پرچمدار مبارزه با فساد اقتصادی با پرونده اختلاس سههزار میلیارد تومانی پاک ترین دولت تاریخ را تقدیم ایرانیان کرد.

***********

مجلس شورای اسلامی حتی در یکی ازین موارد نتوانست گامی پیش بگذارد،حقوق برباد رفته ملت را احیا کند، گناهکار را نشان دهد و او را توبیخ کند. اقتصاددولت نهم و طرح های برزمین مانده و شکست خورده را فراموش کرده از کنارش گذشتند. آنقدر ضعیف بودند که نتوانستند بودجه مملکت را در موعدش از رییس دولت تحویل گرفته وبا دقت بررسی کنند. حال کار به جایی رسیده است که برای ولخرجی های رییس جمهورتنخواه تصویب می کنند. طرح تحول اقتصادی برای تن خسته و نحیف اقتصادمان شوخیدردناکی شده است. حساب ذخیره ارزی به همه چیز تعلق گرفت جز آنچه برایش بوجود آمدهبود. مفسدین اقتصادی همه خودی و فک و فامیل از آب درآمدند، بنابرین پیگیری پروندهشان از دستور کار خارج شد.

مجلس شورای اسلامی به راستی شاهکاری به یادماندنی در اقتصاد ایران بهجا گذاشت. آن چنان در هماهنگی با دولت به خود افتخار کردند و برایش کف زدند و سوتکشیدند که حالا دولت برای خوشامدشان هم به ایشان محل نمی گذارد. مهره های اصولگرای ما که به دنبال اصلاح امور نبودند، در همراهی با احمدی نژاد از اصول همگذشتند و حالا که بر صندلی می نشینند، چنان در آن فرو می روند که دیگر کسی صدایشانرا از پشت میکروفون نمی شنود.

آنکس که بله قربان گویان بلیط ورود به مجلس و نمایندگی مردمش را میگیرد نباید هم صلابتی از خود نشان دهد. نباید هم بتواند مقابل مردی چون احمدی نژادبایستد. بله قربان گو از استقلال می ترسد. او پرخاش اربابش را بر حمایت مردمشترجیح می دهد. مقابل مردانی چون موسوی و کروبی که مردانگی نشان می دهند چهره درحسرت می کشد و فریاد مرگ سر می دهد. بله قربان گو هیزم بیار آتش اقتصادی است کهشعله هایش تن هر ایرانی را می سوزاند.

چنین مجلسی را مقایسه کنید با مجلس ششم که بله قربان را حتی در مقابل حکمحکومتی تاب نمی آوردند. بر خویشتن خویش پا نمی گذاشتند و استعفا را بر نمایندگی بیتاثیر ترجیح می دادند. "حال که مستی زدگانقدرت و مدهوشان استبداد را یارای درک آن انذارها و هشدارها و این خروشها واعتراضها و اهمیت و حساسیت شرایط کنونی جامعه و کشور نیست و اقتدارگرایان عزم خودرا جزم کرده اند تا با حذف جمهوریت نظام و در نتیجه اسلامیت آن و تشکیل مجلسیفرمایشی و فرمانبردار سراشیب سقوط را تا فرجام شوم آن و سوختن در آتشی که خود هیزمآنند طی کنند، ما را چاره ای جز عدم حضور و عدم همراهی در این مسیر و گزیری جزاستعفا از عنوانی نیست که از این پس در آن خیری برای ملت و فخری برای خود نمییابیم". (بخشی از بیانیه دسته جمعینمایندگان مجلس ششم)

در خدمت و خیانت رضا پهلوی – رهبری نمادین!

2012-01-14T23:46:00.000+03:30

"بسیار طبیعیاست که در سیستمی آزاد، دمکراتیک و بدور از خفقان اگر مردم با اندیشه های یک نهضتو یا یک رهبر همگام باشند و آنها را با آغوش باز بپذیرند، آن رهبر و نهضت، بی گمانفرصت خواهد یافت که به آمال و اندیشه های خود، جامه ی عمل بپوشاند. با این فرض،توانائی من در ارائه کردن یک رهبری نمادین و سمبولبک، بستگی به پذیرشدیدگاه ها و اندیشه هایم از جانب هم میهنانم دارد." (نسیم دگرگونی –فصل اول)

بنابر متن کتابتان شجاعت و ایستادگی جوانان ایرانکهن انگیزه اصلی راهی است که رهسپار آن شده اید. راهی که در آن از دروغ وتملق دوری جسته می شود، چرا که همین تملق و گزارش های دروغین اطرافیان پدرتان بودکه در نهایت موجب خیانت اطرافیان به ملت شد و پدر را سرنگون کرد. نمی دانم میدانید که می توان با همین استدلال نیم بند و غیر مستندتان، رهبری نظام را از هرآنچه در آن رخ می دهد مبرا کرد.

مردم رابه پرستیدن ناجیِ سوار بر اسب و شمشیر بدست متهم نموده اید و آن را تنها (ومهمترین) دلیل ریشه دار نبودن دموکراسی در ایران می دانید. حال خود بدون اسب وشمشیر چگونه نقشی برای خودتان متصورید؟ در نظر شما احتمالا ناجی مردم سالاریبودن چندان که می گویید مذموم نیست.

گذشته را مملو از احساساتی می دانید که بایدفراموش شود. کینه و انتقام جویی را کناری نهاده، مدارا کردن توصیه می کنید و بهآینده ای روشن می نگرید. گذشته برای تان چراغ راه آینده نیست چرا که در گذشته یشما چراغی روشن نبوده و نوری نتابیده است. گذشته ی شما تا قبل از ظهور جنبش سبز پراز صفحات سفید است. صفحات آینده دفترتان هم که ورق نخورده است. روی کدام گذشتهبایستیم تا به آینده ای که نوید می دهید بنگریم؟

به گذشته خود اعتقاد ندارید اما گذشته دیگران رانقد می کنید. انتخاب خاتمی را انتخاب بد و بدتر می دانید و می نویسید: "رای مردم (در خرداد 76) نه برای شخص او، که برای یک سمبلبود، سمبلی که نمایانگر یک انشعاب در رژیم بود. رای به جناحی بود که در ظاهر خودرا متمایل به اصلاحات و ترقی خواهی وانمود می کرد". "آنچه که او به آن رنگ اصلاحات زد، تنها ظاهر سازی و تزییننظام ملایان بود. خاتمی قصد نوسازی و بازسازی را در سر نداشت. صرف نظر از ویژگیهای شخصی خاتمی (؟!) او در دوره نخست ریاست جمهوری اش به هیچیک از وعده هایانتخاباتی خود، جامه ی عمل نپوشاند...در زمان جنبش دانشجویی و بحران های دیگر اوهمواره جانب ولی فقیه و حکومتگران را گرفته و برای خواست های جوانانی که از اوپشتیبانی کرده بودند، ارزشی قائل نبود". (نسیم دگرگونی - فصل اول)

در ادامه بیشرمانه توهمات خود را روی کاغذ آوردهاید که اولویت آقای خاتمی حفظ و استمرار نظام بوده است و این همان ماموریتی است کهبه او محول گشته است! تا بدان جا به توهمات دل بسته اید که سیستم را نجات ناپذیر وبلکه ذاتا اصلاح ناپذیر می دانید. نمی بینید مردمی که دل به رهبری آنان بسته ایدهنوز هم با پرچم اصلاح طلبی بزرگترین مشارکت های اجتماعی را در تاریخ بعد ازانقلاب رقم زده اند. نمی بینید که مردم به خاطر مردی که اصلاح طلب نبود اما اصلاحطلبان با او بودند چگونه موجی آفریده است که شما توانسته اید زبان باز کنید؟

چگونه شد که تصمیم گرفتید رهبری سمبولیک جنبشیرا بر عهده بگیرد که موسوی و کروبی ادعای همراهی اش را داشتند؟ چگونه در این زمانهی حصر که خاتمی تنها بازمانده آزاد اصلاحات به ایفای نقش می پردازد به او متوهمانهحمله می کنید؟ خاتمی را مامور حاکمیتی می دانید که در مجلسش مرگ بر او سر می دهند؟حمله شما به خاتمی (که البته به او مانند همه نقد وارد است) نشان از ناتوانی شمادر هضم موفقیت گفتمان اوست. گفتمانی که خود تنها سخنان شیرینش را تکرار می کنید واز تجربه های تلخ و سخت اش غافلید و آنها را نه تجربه ای تاریخی که خنجری برایحمله به اصلاحات ساخته اید.

ای کاش تاریخ را به نفع خود روایت نمی کردید. ایکاش خاتمی را در مقابل جنبش دانشجویی به جانبداری از ولایت فقیه متهم نمی کردید.ای کاش می دانستید همان ها که خاتمی را به هزار و یک دلیل نقد می کنند هیچگاهفراموش نمی کنند که خاتمی فرصت نفس کشیدن جنبش دانشجویی را ایجاد کرد. تاجزاده بودکه سوار بر موتور در کوی در رفت و آمد بود. موسوی لاری بود که کتک می خورد. دکترمعین بود که شب را با دانشجویان سحر می کرد.

نسل شما ظاهرا نسل روشنفکری بوده است. خودتان درکتابتان این طور نوشته اید. گویا در دوران شما افرادی وچود نداشته اند که مسائل رابه صورت فرض مسلم بپذیرند. تسهیلاتی چون ابزار کار، آموزش و پرورش مناسب ومعیارهای مترقی زندگی را هم که داشته اند. آزادی فرهنگی و مذهبی را هم من خودم بهآن اضافه می کنم. می توانید بگویید چه مرگشان بود که انقلاب کردند؟ گویا اشتباهکرده اند.

حرف زدن از دموکراسی برای من و همه ی ما شیریناست. آینده ی روشن است که من و جوانانی که از ایشان انگیزه می گیرید را به خیابانمی کشاند. من اما با شما یک فرق بزرگ دارم. من به همراه خاتمی و صدها فعال سیاسیداخلی دیگر تجربه های تلخ دموکراسی را دیده ام و از آن درس گرفته ام. شما را نمیشناسم و هر بیشتر می خوانم، بیشتر شبیه همان می بینم که با آن در حال مبارزه ام. من صداقت اعتراف بهاشتباه یک ملا را بیشتر از دروغ های رنگین یک کراواتی دوست دارم.

* قسمت هایی که بولد کرده ام به من ذهنیتی خاص القا می کنند.
** قصد دارم تا در این مجموعه بر اساس کتاب نسیم دگرگونی نوشته رضا پهلوی به او و خواب و خیالش برای ایران بپردازم.

یک گام به پیش؛ تحریم فعال از نظر من چیست؟

2012-01-02T11:15:00.003+03:30

تا انتخابات مجلس یک ماه بیشتر نمانده است. گامنخست از طرف اصلاح طلبان برداشته شده است. تقریبا (؟!) هیچ اصلاح طلبی که ناماصلاح طلب برازنده اش باشد در این انتخابات انتصاباتی شرکت نکرده است. حالا نوبتماست. قرارمان را مدتهاست گذاشته ایم. همه بر سر تحریم انتخابات توافق داریم.

باید هرچه زودتر تکلیف خود را با معنای واژه یتحریم فعال روشن کنیم. از نظر من تحریم فعال می تواند شامل موارد زیر باشد.

1- معرفی زندانیان سیاسی جنبش سبز به عنوان نامزد: قطعا انتظار من از معرفی زندانیان سیاسی چیزی بیشتر ازنوشتن دو سه خط و به اشتراک گذاردن عکسی از آن هاست. تحلیل اندیشه و عملکرد سیاسیآنان درست مانند آنکه نامزد انتخاباتی مجلس باشند خیلی بیشتر مورد نیاز است.

2- معرفی برنامه هایی جایگزین: کتاب برنامه دولت امید میرحسین موسوی را بخوانید. برنامههای آن را نقد کنید، به مردم معرفی کنید و عملکرد مجلس حاضر را در مقابل آن مقایسهکنید.

3- نقد مجلس هشتم: مجلس هشتم، مجلسیبود که در آن جایگاه قوه مقننه کشور بی اعتبار شد. مجلسی بود که کمترین حد ازاستقلال قوه مقننه را به نمایش گذاشت. با این وجود مجلسی بود که جنبش سبز را تجربهکرد. احمدی نژاد دور دوم را تجربه کرد. فاجعه کهریزک و حمله به کوی دانشگاه راتجربه کرد. حلقه فاطمی را تجربه کرد. افتضاح برنامه های اقتصادی احمدی نژاد ازسهام عدالت، هدفمندی یارانه ها، مسکن مهر و ... را از سر گذراند. بزرگترین اختلاستاریخ کشور را دید. سرنوشت دلارهای نفتی هنوز در راهروهای آن سرگردان است. سوال ازرییس جمهوری را پیچاند و ... می توان عملکرد نمایندگان را در هریک ازین موارد بهچالش کشید و برای آن جایگزین هایی ارائه کرد. البته قرار مسلما بر این نیست که همهاتفاقات را پوشش دهیم بلکه آنچه در مورد آن اطلاعات کافی داریم را می توانیم بهراحتی بهانه ای برای آگاه سازی انجام دهیم.

4- نقد عملکرد محلی نمایندگان مجلس هشتم: نمایندگی مجلس شورای اسلامی در بسیاری از شهرهای ایرانحالتی کاملا محلی پیدا می کند. می توان به نقد عملکرد محلی نمایندگان مجلس هشتمپرداخت و عملکرد آنان را با نمایندگان سابق شهر مقایسه کرد.

5- شکافتن حوادث پیش رو و روشن کردن مواضع جنبش سبز: ما در لحظه ای خاص از تاریخ جنبش سبز زندگی می کنیم. لحظهای که رهبران، همراهان ارشد و سخنگویان جنبش دست و پایشان بسته و دهانشان دوختهاست (با این حال از تک و توک فرصتها پیغام های شجاعانه ای می دهند) حالا وظیفه بردوش ماست تا مواضع جنبش سبز را تبلیغ کنیم. اشغال سفارت انگلیس، ماجراجویی هایسیاست خارجی ایران، بهار عربی و مواضع ایران در قبال آنها، فلسطین و اقدامات محمودعباس، حقوق فراموش شده شهروندی و از همه مهمتر اوضاع نابسامان اقتصادی این وظیفهرا بر دوش ما می اندازد که برای مردم پاسخ یک سوال ساده را مشخص کنیم.

اگر اینها نمایندگی را به خود منسوب و منصوب نمیکردند، نمایندگان سبز چه می گفتند و چه می کردند؟

6- مرور تاریخ اصولگرایی: روشن است و خودشان حتی روشن تر می کنند که می خواهند مجلسیتماما اصولگرا و بله قربانگو بسازند. باید به مردم نشان دهیم اصولگرایان چه میگویند و چه راهی بهتر ازین که نشان دهیم تابحال چه گفته اند و چه کرده اند. من میتوانم برایتان لیستی از نهال هایی که اصلاح طلبان در این مملکت کاشتند ردیف کنم اما وقتی به اصولگرایان می رسم به دنبال نایافتنی ها می گردم. حتی احمدی نژاد فارغاز درستی، ایده هایی جدیدی مطرح می کرد. باید به مردم نشان داد که اصولگرایی درحال حاضر جز گفتمان سلبی هیچ گفتمان ایجابی ندارد. آنان تا می توانند در بوق فتنهو انحراف می دمند تا هیاهویی ایجاد کنند که در پشت آن صدای طبل توخالی خودشانشنیده نشود.

7- جلو افشاگری بایستید: این انتخابات، انتخابات پنبه زنی خواهد بود. حتی کیهان نیزبوی آن را احساس کرده است. حامیان احمدی نژاد و حامیان رهبری هرکدام با احتمالبالایی دست به افشاگری خواهند زد. افشاگری همواره اتخاذ موضعی پر جار و جنجال استتا فضا را از عقلانیت بدور کند و بعدش نوبت سواری بر احساسات مخاطبین است. افشاگریموضوع جدیدی برای جنبش سبز نیست اما این بار عامه مردم نیز تماشاچی این بازی اند. جایگاه ما درست کنار آنان است. پس بهتر است تا می توانیم جلو این دغل بازی ها رابگیریم و اجازه ندهیم فریبکاری آنان موجی از رای های غیر عقلانی برایشان فراهم کند.

8- دنبال کردن اخبار نامزدهای حاضر: فاصله گرفتن از نامزدهای انتخاباتی درست نیست. اینکه ماقرار نیست در انتخابات شرکت کنیم و به هیچکدام از انها رای بدهیم باعث نمی شود کهآنها را از ذهن خود پاک کنیم. بنابراین پیشنهاد می کنم اخبار نامزدهای انتخاباتیرا دنبال کنید. از سخنانشان آگاه باشید. از پول پخش کردن هایشان خبر داشته باشید. از چهره ای که نشان می دهند نقاب را برکشید.

9- سخن پراکنی به جای نوشتن: با این اوضاع گمانم بعید نخواهد بود که دسترسی ما بهاینترنت محدود تر ازین که هست بشود. شاید برای مدتی یکدیگر را نبینیم. بنابرایناینبار شاید فعالیت ما به عنوان یک شهروند سبز جدی ترین محک خود را می خورد.امیدوارم بتوانیم بیشتر از نوشتن به سخن گفتن مشغول باشیم.

10- اتفاقاتی در دانشگاه های کشور در حال وقوع است. هیچ مدرکیبرای این ادعایم ندارم اما زمزمه تعویض کسانی که همین پارسال تازه منصوب شدهبودند. نمی دانم اما شاید بتوان در این فضا برای دمی خیلی کوچک در نشریات دانشجوییدمید. پس به دوستان دانشجویم که دستشان از همه جا کوتاه شده است پیشنهاد می کنم یکتلاش دیگر!

باید نشان دهیم چرا موضع تحریم را برگزیده ایم. باید مردم را با نامزدهای جنبش سبز، برنامه های جنبش سبز و نقدی که جنبش سبز واردمی داند همراه کرد و بعد نوبت آن است که بگوییم اگر اینها را قبول دارید پس سرصندوق های رای حاضر نشوید.

************

تمامآنچه در حال حاضر در مورد تحریم فعال به ذهن من می رسد همین ها هستند. خودم یکی دومورد از این موارد را به صورت مجموعه ای دنبال خواهم کرد. شنیدن پیشنهادات شمابرای من مهمتر است از آنچه که خود نوشته ام. پس نظر خود را در مورد تحریم فعالحتما اعلام کنید.

گزارش شخصی از حماسه نه دی

2011-12-30T13:25:00.001+03:30

از دانشگاه بیرون آمدم. می خواستم با چشمان خودمطرفداران سرکوب را ببینم. اما به جایش چه دیدم؟ اتوبوس هایی که در کنار هم تامیدان آزادی دو باند خیابان را بسته بودند. اتوبوس هایی که هر لحظه به تعدادشاناضافه می شد. راه پیمایی درکار نبود. همه را از خطوط بی آر تی به سمت میدان انقلابمی راندند. می گویم می راندند زیرا اتوبوسی از جوانک ها (دبیرستانی یا از یکپایگاه بسیج) ها را پیرمردی سربند به سر مانند گروهانی از سربازان به طرف میدانانقلاب می دواند. اتوبوسی دیگر ایستاد. اینبار دیگر حتی جوانک هم نبودند. پسر بچههایی بودند که پشت لبشان سبز هم نشده بود. آنها مجهز تر آمده بودند. همه کفنی سفیدبا نوشته قرمز "جانم فدای رهبر" در تن داشتند. آنها را هم به سمت میدانانقلاب راندند.

من می خواستم ببینم ماجرا به کجا کشیده می شود.بنابراین در پیاده رو خیابان آزادی به راه افتادم. کنار پیاده رو ها پر بود ازمامورین لباس شخصی که به تظاهرکنندگان و عابرین معمولی با وسواس خشنی نظم میبخشیدند. داشتم فکر می کردم که خشونت در ذاتشان رخنه کرده است، طوری که دیگرتظاهرات خودی با اعتراض غیر خودی تفاوتی ندارد. جنبش سبز ما کی مامورینی دید کهبه جای برخورد سرکوبگرانه به آن نظم ببخشد؟

روبروی ایستگاه مترو خیابان آزادی به خاطر بستهبودن پیاده رو مجبور شدم به جمعیت تظاهر کننده نزدیک شوم. پاژیرو مشکی ایستاد. دومرد تنومند ملبس به کت و شلوار خاکستری از آن پیاده شدند. سری به اطراف چرخاندند.شخص سوم پیاده شد، کفن "جانم فدای رهبر" بر تن کرد. لحظه ای در کنارجمعیت تظاهراتچی ایستاد تا یکی از آن دو مرد تنومند از او عکس بگیرد. عکسش را کهگرفت سوار بر پاژیرو مشکی شد و رفت. داشتم فکر می کردم او که بود؟ چرا در میانخودشان هم احساس امنیت نمی کرد؟ آیا به همین تظاهرات کنندگان هم اعتماد نداشت؟شاید چون نمی دانست آنها که هستند و چه فکر می کنند که آمده اند. شاید چون آنها رافقط آورده اند. داشتم فکر می کردم جنبش سبز ما رهبرانی داشت که از تظاهراتکنندگان نمی ترسیدند، خود را به آب و آتش می زدند تا به میانشان بشتابند نه که ازآنان فراری باشند.

میدان انقلاب خیلی شلوغ بود. یعنی از شریف تاانقلاب را که من رفتم تنها انقلاب را شلوغ یافتم. میدان بسته بود. تمام ورودی هایمیدان بسته بودند. تردد ناممکن بود. شعار می دادند. از رهبرشان حمایت می کردند. بهسران به زعمشان فتنه ناسزا می گفتند. تک و توکی ناسزاهای جنسی می دادند. من به اینفکر می کردم که آیا اینها اخلال در نظم عمومی نیست؟ چه می شود که اجتماعی مخل نظمعمومی می شود و تظاهراتی از این قاعده مستثنا می شود؟ آیا چون قیچی دست آنهاست وهرچه ببرند لابد به اندازه است، هیچ کدام از آن آدم ها به جرم اخلال بازداشت نمیشوند؟ جنبش سبز ما چه تفاوتی دارد که فارغ از تمام اتهامات واهی که به اعضایشمی زنید، آنها را به اخلال در نظم عمومی متهم می کنید؟

حال امروز سومین سالگرد حماسه نه دی است. متروهارایگان می شود. در و دیوار شهر از عکس های نه دی سه سال پیش پر است. یاد روزهاییمی افتم که متروها در ایستگاه هایی خاص توقف نمی کرد. یاد روزهایی که بی آر تی هاایسنگاه هایی را جا می انداختند. حالا به زبان آوردن نام موسوی و کروبی جرم است.نگه داشتن خاطره را نیز برایمان جرم کرده اند. ولی هنوز، هنوز نمی توانند شکوهاجتماعاتمان را از بین ببرند. هنوز نمی توانند رهبران ما را به دست فراموشیبسپارند. حال معنای حماسه را عوض کرده اند. حماسه ای که از شجاعت، متانت و وقار میسرود حالا از سرکوب و کودتا و خشونت حمایت می کند.

دوشنبه های اعتراض - سید علی حبیبی موسوی

2011-12-26T10:52:00.002+03:30

بهت تنها نامی است که به احساسم زمانی که خبرشهادت سید علی موسوی را شنیدم، می دهم. بهت از آنکه چگونه رای مردم دزدیده شد. چگونه اعتراض شرافتمندانه مردم "فتنه" نامیده شد. بهت از آنکه چگونهمعترضین به خاک و خون کشیده شدند و بهت از عاشورا!

عاشورایی که صحرای کربلایی که آقایان روضه اش راهمیشه می خوانند در جلو چشمانم شکل می گرفت. عاشورایی که کودتا رنگ خشونت خود راعیان کرد. عاشورایی که حاکمیت ابایی از حرمتش نداشت و خیابان را صحنه خون ریزیکرد.

در شگفتم از حکومتی که برای هر فعال سبزش هزارعکس از حضور در تجمعات پیدا می کند اما قاتل سید علی موسوی را پیدا نمی کند. حکومتی که فردی بیگناه را به جرم قتل یک بسیجی دو سال در زندان نگاه می دارد امابرای شناسایی قاتل یک شهروندش گامی به پیش بر نمی دارد. حکومتی که خود را از اتهاماتمبرا می داند اما گناهکار را نشان نمی دهد.

به جرم مادر بودن

2011-12-23T03:30:00.002+03:30

-از کجا شروع کنم؟ تا قصه شکوهمند عشق را بگویم. داستان شیرنعشقی که از دریا قدیمی تر است-

جرم، مادر بودن است. جرم، عاشق بودن است. فرزندرا نفروختن است. پروین مخترع را شاید کسی نشناسد. مادر کوهیار گودرزی را اما همهمی شناسند. مادری که فرزندش را در روزهای سخت زندان تنها نگذاشت. مادری که هنگامدریافت جایزه آزادی مطبوعات فرزندش، مادران دیگر را از یاد نبرد. مادری که دوریفرزندش را تاب نیاورد و برآشفت و هرجا که رسید از فرزندش گفت. آنقدر که گفت کهکوهیار قهرمان همه مان شد. مادری یک تنه برای فرزندش می دوید. برای پاره تنش.آنقدری که حاکمیت کینه توزانه در کمین نشست. در کمین یک مادر. تا برایش حکم حبستعزیری ببرد، تا برایش توهین به رهبری بدوزد، تا مادران دیگر را بترساند. غافل ازآنکه مادرانی که فرزندشان را ربوده اند، شکنجه کرده اند، کشته اند و یا مورد تجاوزقرار داده اند، دیگر هراسی از زخم زبانشان ندارند. دیگر ترسی از وقاحت ایشانندارند. برای چه بترسند؟ برای جانشان؟ که کمتر از فرزند دوستش دارند؟

آنهانمی فهمند که مادر است. نمی فهمند که مادر ترجیح می دهد خودش در زندان باشد تا فرزندش. نمی فهمند وقتی فرزند مادری در زندان است بر او چه می گذرد. نمی فهمند بازی هایکثیفشان برای مادران نیست. نمی فهمند که پیامبرشان بهشت را به زیر پای مادرانانداخت. نمی فهمند که مادران حریف سیاسی نیستند. که مادران هرچه می کنند از عشقاست که می کنند. نمی فهمند که عشق مادری نباید جرم باشد، نباید حبس داشته باشد. نمی فهمند ... اگر می فهمیدند که داغ بر دل مادران نمی نشاندند. اگر می فهمیدند کهسیاه پوششان نمی کردند. اگر می فهمیدند که ...

آنچه آنها می فهمند را دیگر ایرانیان در تاریکترین کابوس هایشان نمی بینند. درآنچه می فهمند آنقدر تنها شده اند که بیهوده غضبمی ورزند. بیهوده کینه می پرورانند. بیهوده خشمگین می شوند. بیهوده است وگرنهپروین مخترع نوشتن ندامت نامه را رد نمی کرد.

دوشنبه های اعتراض - برای علی اکبر محمدزاده

2011-12-12T19:11:00.001+03:30

رفیق من دستبند بافته ات را ترجمه کرده ام.دستبندت در ذهن من خاطره ای زنده کرد. خاطره ی خواندن "در جست و جوی زمان ازدست رفته" را. می دانم چقدر دلت می خواست زمانی بیابی و این کتاب را بخوانی. وقتیتو در زندان در جست و جوی زمانی برای دمیدن روحیه در دوستانت هستی من چطور میتوانم دست از مبارزه بکشم. وقتی تو در زندان بیکار ننشسته ای، من چه طور می توانمبی تفاوت بنشینم.

رفیق دستبندت برای من پیام آشنایی دارد. پیامایستادن. پیام مقاومت کردن. پیام ادامه دادن. می دانم که 300 روز خم به ابروی تونمی آورد. رخنه ای در دلت نمی اندازد. شک در راهی که گزیده ای نمی کنی. فقط دلمبرای خنده ات تنگ شده.

رفیق این پیپ، قهوه، شکلاتِ من شاید با بودن توسرِ ناسازگاری نمی گرفت.

به صفحه فیس بوک "علی اکبر محمدزاده را آزاد کنید" بپیوندید.

برای نوریزاد ؛ زبان سرخش، سرش سبز کرد.

2011-12-11T14:46:00.001+03:30

آنگاه که رهبر نظام درجمع حامیانش از تریبون نماز جمعه مردم را تهدید به خون ریختن می کرد تا روزی کهیکی از حامیان دست به قلمش زبان به گلایه گشود، مدت زیادی سپری نشد."اگر سخنان شما پیش از این، نگران دشمن بود، درنماز جمعههمین هفته گذشته، متاسفانه دیدیم و شنیدیم که سخنان شما نگران رفتار بخشی از مردم،بله: مردم بود.واین، همان دستاوردی است که در این سی سالگی انقلاب ، ما بدان دست یافته ایم. یعنیسابقا ما برای دشمن خط ونشان می کشیدیم، حالا کارمان بجایی رسیده است که باید برایبخشی از مردم خودمان خط و نشانبکشیم. قبول می فرمایید که این روند معکوس، کار را بجایی می رساند که درفردای ایننظام، جز دشمن، مردمی درکار نباشد". (از نامه اول)

بیش از سی سال از آنروزی که جمهوری اسلامی نشان داد باکی از حذف حتی موسسانش ندارد، گذشت تا روزی کهنوریزاد مدافع خستگی ناپذیرش نوشت " کلید راز اشاره شده را، من در جابجایی دوست و دشمن می دانم. و می گویم:از مدتها پیش به این طرف، دو مولفهدوست و دشمن، نه در خارج از کشور، که در همین داخل نظام، جابجا شده اند. و شما و ما را همین معمای پیچ در پیچ، به خطایمحاسباتی در انداخته است. تلاش من در این نوشته مشفقانه، چیزی نیست الا واگشاییاین سر سربسته".(از نامه دوم)

رهبری که نظراتش را بهنظر رئیس جمهورش نزدیکتر می دید انتظار نداشت همان مرد کوچکی که جز با حمایت او برکرسی نمی نشست، حال اینگونه مملکت آرامش را به اغتشاش بکشاند. غافل از آنکه نظامشمدتهاست ترک خورده و احمدی نژاد تنها ضربه ای دیگر به این چینی نازک خواهد بود. "عزیز گرانمایه، شکاف، جدی است. چینینازک نظام، ترک خورده است. و اگر شما با اختیارات قانونی خود، و رجعت به اصل انصافو عدل، چاره ای برای این ترک های یک به یک نیندیشید، چه بسا روزی رسد که اصرار مابرای جابجایی آب با ظرفی شکسته بجایی نرسد" ."شما بخاطر آقای احمدی نژاد، مراجع را از دست دادید. بخشوسیعی از مردم و نخبگان کشور را از دست دادید. بخاطر او، دوستی ملت های دیگر را ازدست دادید. و این همان موجی است که درسراسر کشور، به سمت فراگیری می خزد. این موج،شما را با آقای احمدی نژاد تنها خواهد گذارد. البتهبا جماعتی که نام و نان خود می جویند. و البته با کسانی که خوب خوبند اما راهبازگشتی ندارند" .(از نامه سوم)

نظامی کهخروش معترضانه و مدنی مردمش را با واژه فتنه به همان سمت و سوی واژه های طاغوت،منافقین، سلطنت طلب و ... می برد نباید هم انتظار داشته باشد نوریزاد نور چشمی اشاینگونه پاسخ دهد"رهبر گرامی، اطمینان دارم با من موافقید کهاگر از این مجلس و قوانین و نظارت آن، آبی گرم شده بود ، مردمان ما را اکنون بهرهای در مشت بود، و اگر دستگاه قضا را با قانون نسبتی بود، ما را اکنون از برکات عدلوانصاف و درستی او نصیبی بود، و اگر دولت را لیاقت وبرنامه وعقلانیتی بود، ما راتاکنون از ورطۀ ورشکستگی های داخلی و تحقیرهای جهانی به در برده بود. اما این سهیار دبستانی را ظاهراً جز رکود و رخوت و رفاقت، رویکردی نیست. پس چرا نباید ازظهور فتنه و سران فتنه در پوست نگنجیم و نگاه پرسشگر و پر شماتت مردم داخل و خارجو نسل های گذشته وآینده را به رفتار آنان منحرف نکنیم ؟" (از نامه پنجم)

سالهاعوامفریبی و مصلحت اندیشی آن هم برای حفظ نظام فریاد نوریزادی را بلند کرد کهروزگار درازی مجیزگوی رهبرش بود. فریاد شخصی که نسبتی با اصلاح طلبان نداشت، درست ازجایی درآمد که اصلاح طلبان را به خاطرش با چه چوبها که نمی زدند. "خدایا،دیدی که خامنه‌ای، در کنار همه‌ی خصلت‌های خوبی که داشت، برای تداوم رهبری‌اش اما،مقوله‌ای به اسم نظارت استصوابی را در انتخابات مجلس خبرگان باب کرد تا مبادا،نماینده‌ای مستقل و منتقد و صاحب‌رای، به آن مجلس راه یابد و به ساحت رهبری او وخطاهای رهبری او متعرض شود. نتیجه این شد که نقد از رهبری به گناهی نابخشودنیتغییر ماهیت داد و کسی را جرات اعتراض و ایراد و پرسش نماند. و باز نتیجه این شدکه هاله‌ای از تقدس به ساحت رهبری او راه یافت و بکلی سیدعلی را از دسترس ما مردمجدا کرد و به دوردست‌های تقدس برد و بر سریر سروری نشاند. قدرت مطلقه‌ای که اوبرای خود سامان داده بود، هرگز به کسی و جریانی اجازه‌ی ورود به حریم آسیب‌شناسیخیرخواهانه رهبر نداد". (از نامه ششم)

نوریزاد سپاهیرا که جمهوری اسلامی برای حفاظتش ساخته و پرداخته است و حال تبدیل به ابزاری دردست رهبر نظام شده تا مبادا موشی بر خلاف میل او دم تکان دهد را اینگونه توصیف میکند "چندی پیش، درظهرروز پنجشنبه هفتم مهرماه، هجده مامور اطلاعاتیسپاه، بی آنکه نگران اسکله های قاچاقِ همکارانِ سپاهی خود باشند، و بدون این که ازپیمانهای میلیاردیِ بدون مناقصه ی قرارگاه خاتم الانبیا روی ترش کنند، و بی آنکهاز دزدان صاحب نام شاغل در دولت و اختلاسهای تریلیاردی دولت خدمتگزار سراغی گرفتهباشند، همزمان به انزوای هنری من در روستای زادگاهم و در تهران به خانه ام واردشدند و وسایل کار و امکانات حرفه ای و تصاویر ضبط شده ی مرا بارکردند و بردند.انگار غنیمتی از یک حرامی سرگردنه گرفته باشند". (از نامه نهم)

نظامی که در تمامی عرصهها لجاجت می ورزد روزی باید تقاص چنین رفتاری را بدهد. آنجا که در مقابل مردمش درداخل کشور می ایستند یا آنجا که منافع مردمش را به لجاجت کودکانه با خارجی ها میفروشد می بایست چنین هشداری هم دریافت کند "مباد با اعتنا به همین پاسداران و اطرافیانی که من گوشه ای از خصوصیاتآنان را برای آگاهی جناب شما ترسیم کردم، ما و شما تحریک شویم و برطبل جنگ بکوبیمو خود و مردم خود را به چالشی دراندازیم که ورود آن با ما باشد و خروجش اما بادیگران؟ دیگرانی که اتفاقا برای درهم پیچیدن طومار ما سالهاست چشم به راه یک چنینفرصتی هستند. مباد شعارهای پوک این جماعت در جناب شما شوری پدید آورد و ما وشما رابرای برای برون رفت از اوضاع درهم پیچِ داخلی، دست بدامان جنگی کند که دود پایانشاز همین اکنون درچشم ماست؟" (از نامه دهم)

رهبری کهمنصوبانش در تریبون هایشان او را در جایگاه خدا می نشانند طبیعی است که پاسخگونباشد. رهبری که در موارد معدودی هم که به اشتباهات منصوبینش اعتراف می کند،مسئولیت آن را بر عهده نمی گیرد. نوریزاد چه خوب می نویسد که " قبول میفرمایید اگر این مردم شریف را ارج و بهایی بود، اعتراض ها و پرسش هایشان به هیچگرفته نمی شد و بُغض شان نیز به چوب و چماق قوای تحت امر شما سپرده نمی شد. من رازبی اعتنایی به این مردم شریف را، وتیرگیِ مستمرِسرنوشت آنان را در سیاهیِ” نفت ”می بینم. آری، بزرگانی که دستشان به پولِ نفتِ این مردم گشوده است و بی اجازه یآنان هرچقدر که بخواهند برمی دارند، احتیاجی به خود مردم ندارند. علت این که دراین سرزمین فلک زده، افکار عمومی به هیچ گرفته می شود، هیچ نیست الا همین دست هاییکه بی اجازه ی مردم در جیب مردم فرومی رود". (از نامه یازدهم)

سالها برطبل دشمن کوبیدن در جمهوری اسلامی حالا دیگر خریداری ندارد. مردمان این سرزمین نیکفهمیده اند که آمریکا مقصر شکم های گرسنه شان، زبان های بسته شان، دست هایکوتاهشان و هویت زخم خوردشان نیست. محمد نوریزاد شجاعانه می گوید " ایکاشدر ستیز با آمریکا بقدر سالهای بی خبریِ خود صادق بودیم. و به موازات تربیت مردمدر شعارگویی و شعارخواری و مرگ برآمریکاهایی که مثل اکسیژن به ریه های مردم فرو میفشردیم، به تحکیم پایه های لرزان اقتصاد کشور، وترمیم آشفتگی های فرهنگی، و بهمدیریتِ اوضاع نابسامان اجتماعی مان همت می کردیم. ای عزیز، زمان گذشت و ما بالباسی ژنده برهمان برج بلند شعارپراکنی جا ماندیم. با جامعه ای که هیچ نسبتی با آنهمه هیاهو و شعار و خط ونشان بین المللی نداشته و ندارد. قبول بفرمایید که ما و شما راه را بهخطا طی کرده ایم. پرچم دشمنی با آمریکا تنها فایده ای که برای ما و شما داشته ودارد، درهمان کوفتن برسرمخالفان و منتقدان خودمان است. که: خاموش! ما درحال جنگ با آمریکاییم! " (از نامهدوازدهم)

محرم است. همان ماهی کهقهرمان مشترک نوریزاد و رهبرش در آن شهید شده است. زبان هردو خوب این اسطوره تاریخرا تعریف می کند. حسین بن علی نه برای حکومت که برای آزادگی به میدان آمده بودهبود اما یکی از این دو طرف نیک می داند بهای آزادی خواهی چیست. او که در عاشورایسال قبلش آزادیخواهان را به خاک و خون کشیده شده دیده کربلا را اینجا می بیند "چرا اشک می ریزید آقا جان؟ برای غارت اموال امام حسین گریهمی کنید؟ غارت اینجاست. به پول هایی که سپاه بالا کشیده و می کشد، به پول هایی کهرییس دولت و اعوانش بالا کشیده و می کشند، به پول هایی که از جیب مردم به جیببشاراسد قاتل سرازیر می شود بنگرید. غارت اینجاست. پیش چشم ما وشما، درکربلایایران. می بینم از پریشان حالی اسرا می سوزید؟ ای عزیز، پریشانی اینجاست. یک نگاهیبه صورت مردم بیاندازید. چرا برصورت این مردم یک لبخند، آری یک لبخند صادقانه نمیبینید؟ چرا باید این مردم غارتشده بخندند؟ به شمر و خولی نفرین می کنید؟ وقتی ما جوان مردم را می کشیم و به آناناجازه نمی دهیم برای جوان از دست رفته شان یک مجلس ساده ی ترحیم بپا کنند، اینمردم، برای چه ما را شمرو خولی ندانند؟ " (از نامه سیزدهم)

*********

من پیش از نامه چهاردهمنوریزاد هیچگاه نامه هایش را کامل و کلمه به کلمه نخوانده بودم. آنچه نوریزاد میگوید را همه می دانیم، می دانسته ایم اما هیچگاه بدین صراحت و نزدیکی که نوریزادمی نویسد عمق بطلان انسانیت را حس نکرده بودیم. متن نامه از درد پر است، از رنج ازظلم و از فساد. نوریزاد می داند که نمی تواند جامی را که مردمش پر کرده اند برایرهبرش ببرداما باید که در این زمانه که امید اندک است، که امنیتآرزوست، که آبرو بازیچه است در جبهه ی مردمش بایستد. باید بعد عمری خود را بهبی خبری زدن پرده ها را برای مردمش کنار بزند. باید قلمش را اینبار نه برای رهبرشکه برای مردمش به حرکت درآورد.

سیاست محفلی

2011-12-03T07:26:00.001+03:30

من دو سه روزی به اینترنت دسترسی نداشته ام و اطلاعاتم از ماجرای اشغال شدن سفارت بریتانیا در حد و اندازه تلویزیون بی بی سی فارسی است. با اینحال نوشته ی حاضر را منتشر می کنم در صورتیکه 2 روز از نوشتن آن می گذرد.

*****************

در ماجرای اخیر اشغال سفارت انگلستان می توانانگشت اتهام را مثلا به سوی رهبری دراز کرد. چراکه دانشجوهای بسیجی اقدام به انجامچنین کاری کردند. رسانه های وابسته به رهبری در آتش ماجرا دمیدند. نیروهای مسلحرهبری جلوی بسیجیان را نگرفتند و مجلس شورای اسلامی که سرسپردگی اش به رهبری مشخصشده از این اقدام حمایت ضمنی کرده است. همانجور که سالها پیش، پس از آشکارشدنقتلهای زنجیره ای هر عقل سلیمی می توانست با دودوتا چارتا رهبری را عامل صدوردستور قتلها تلقی کند.

در همان زمان عمادالدین باقی نظر دیگری داشت. اوهمواره اشاره می کرد که بازرسی پرونده در سطح طولی با مشکل روبروست و از دری نجفآبادی فراتر نمی رود، با این حال او بر خلاف اکبر گنجی تحلیل خود را بر"تاریکخانه" ای از دلایل و در لفافه ای از القاب و اسامی مستعار استوارنکرد. باقی دلیل بروز قتلهای زنجیره ای را وابسته به محفلی در وزارت اطلاعات میدانست که شناسایی مقتولین، محاکمه غیابی، برنامه ریزی و اجرا را خودشان به ثمررساندند. محفلی که تنها عناصر اطلاعاتی – امنیتی را شامل نمی شد و تئوریسین های آنمی خواستند با نمایش عریان خشونت، روشنفکران آن روز را عقب برانند.

تضاد حاکمیت و دولت البته در ایران وجود دارد ودر دوره احمدی نژاد به وضوح عیان شده است. خامنه ای به عنوان رهبر جمهوری اسلامیایران هرگز جایگاه خود را به یک رهبر کاریزماتیک کاهش نداده است و آشکارا باابزارهایی که در اختیار دارد در صحنه سیاست ایران وارد می شود. چه در قشون کشیخیابانی و چه در تعیین سیاست دیپلماتیک. اشغال سفارت انگلستان می تواند حرکتیماجراجویانه از سوی رهبری باشد اما من دوست دارم جور دیگری فکر کنم.

تضاد حاکمیت و دولت در ایران فقط دولتهای خارجیرا در پذیرش مواضع متفاوت دولت و حکومت دچار سردرگمی نمی کند بلکه در خود حاکمیتهم باعث بروز حفره هایی می شود. حاکمیت و دولت در عین اینکه تا حدی به هم تنیدهاند (مثلا در دوره احمدی نژاد شاید بیش از دیگر مواقع) با هم در تضاد و تقابل اند.در این بازار جهت گیری نهادها و اشخاص دارای قدرت در صورت همفکری به یکدیگر پیوندمی خورند. پیوندی که در ساختار سیاسی تعریف نشده است و معمولا تا هنگامی که عملیاز سوی آن سر نزند پنهان می ماند.

اگر قتلهای زنجیره ای را همچون عمادالدین باقیکار محفلی از وزارت اطلاعات بدانیم، محفلی که این اقدام را انجام می دهد از یکلزوم یا حداقل توجیه ایدئولوژیک پیروی می کند. همانطور که احتمالا با برنامه ریزیاین عمل انتظار تشویق و قدردانی از سوی حامی ایدئولوژیک خود دارد. در مورد قتلهایزنجیره ای محفل عامل شاید هیچگاه تصور نمی کرد که چنین هزینه سنگینی برای همانانگیزه خود بتراشد.

نحوه اشغال سفارت از واکنش نیروی انتظامی گرفتهتا حضور عکاسان فارس در داخل سفارت پشتیبان وجود چنین محفلی است. محفلی که اشغالسفارت انگلستان را برنامه ریزی کرده بود خیلی زود با واکنش سرد دولتمردان و خصوصارهبر ایران مواجه شد. حدس من درمورد محفلی بودن این اتفاق ازآنجا قوت می گیرد کهتعداد کم نیروهای بسیجی وجود دستوری از مراتب بالاتر را رد می کند. لاریجانی اشغالسفارت را نمایش افکار عمومی جامعه دانسته است. نمایشی که در تصویر مضحک بنظر میآید و عجیب بنظر می رسد که چگونه نیروی انتظامی جلوی 250 نفر را نمی تواند بگیرد.

اعتقاد دارم که درصورت خواست رهبری این اقدام میتوانست با تعدد و قاطعیت بیشتری صورت بگیرد. فارغ ازین موضوع منافع آن را برایرهبر ایران در مقابل هزینه هایش پایین می بینم و جز در صورتیکه رهبر قائل بهماجراجویی در جهت براه انداختن جنگی تمام و عیار باشد نمی توانم این اقدام را ازجانب او تلقی کنم.

اصلاح طلبان فرصتی برای نفس کشیدن نظام نیستند.

2011-11-22T19:10:00.001+03:30

مدتی پیش یکی از دوستانی که بعضا اخبار غیر رسمیخوبی نقل می کند اشاره کرد به خبری که حداقل من در هیچ رسانه ای آن را ندیده ام.خبر حکایت از این دارد که گروهی از بیت رهبری به دیدار خاتمی و هاشمی رفته اند واز آنان خواسته اند که با مهره هایی که بیرون از زندان بسر می برند در انتخاباتمجلس شرکت کنند. خبر هیچگونه منبع تاییدی جز سخنان اخیر خاتمی و هاشمی ندارد.سخنانی که می تواند واکنشی به این اقدام تلقی شود.

خاتمی: نمی شودانتخابات به سبکی باشد که یک سلیقه می پسندد و همه محدود باشند و ‏همه مجبور باشندشرکت کنند بزرگان و افراد مؤثر هم اگر بگویند شرکت کنند مردم ‏شرکت نخواهند کرد(اینجا).

موضع خاتمی در قبال انتخابات روشن است. او انتخابات را نمی خواهد مگربا رهایی زندانیان سیاسی و رفع حصر میرحسین موسوی و مهدی کروبی، نظارت مردمی برانتخاباتی آزاد، رفع فضای سرکوب و اجرای بدون تنازل قانون اساسی. بارها بر شرایطخودش تاکید کرده و توانسته است حمایت زندانیان سیاسی، ملی مذهبی ها و اعضای نهضتآزادی و احزاب اصلاح طلب را بدست آورد.

هاشمی: امید است با آشکار شدن نتایج برخی اقدامات و عملکردها، راهصلاح و اصلاح در پیش گرفته شود (اینجا).

هاشمی به قولی ستونی است که نظام را سرپا نگه می دارد. چنین شخصی باوجود اینکه از طرف حامیان کودتا همواره به عنوان یکی از سران فتنه قلمداد می شود واز نفوذ و قدرت سیاسی اش امروز بیش از هر موقع دیگر کاسته شده، پشتیبانی ضمنی اشاز جنبش سبز هیچگاه قطع نشده است. هاشمی همواره بر اعتماد سازی از جانب حاکمیتتاکید کرده است و مگر جز با شرایط خاتمی حاکمیت می تواند اعتماد سازی کند؟

خاتمی و هاشمی هردو به مناسبت عید غدیر دیدارهایی داشته اند و در آندیدارها چنین سخنانی گفته اند. هردو به ماجرای خلافت امام علی اشاره کرده اند.ماجرایی که در آن امام علی با اینکه معتقد است از جانب خدا شایستگی حکومت دارد اماتا رای و رضایت مردم نباشد حکومت را قبول نمی کند. کنار هم قرار دادن سخنان هاشمیو خاتمی و آن خبر نه چندان موثق نشان می دهد که حاکمیت چگونه برای رفع بلای احمدینژاد حاضر به ورود اصلاح طلبان به میدان است. ایستادن خاتمی بر سر مواضع خود حتیبا اصرار "افراد موثر نظام" نشان از اعتقاد و اعتماد سید خندان ما بهراهی است که درپیش گرفته است. راهی که قطعا در رهایی زندانیان سیاسی و رفع حصرمیرحسین و کروبی مؤثرتر از حرکاتی مانند کمپین نامه نویسی و ... (با وجودی که مخالفچنین حرکاتی نیستم) عمل خواهد کرد.

البته حاکمیت می تواند پاسخی به خواسته های خاتمی و جنبش سبز ندهد اماشرایط تازه حاکمیت با زمانی که خاتمی چنین شرایطی را مطرح کرده بود تفاوت بسیارکرده است. محکوم شدن ایران در عرض یک هفته در سه قطعنامه سازمان ملل، تهدید بهحمله نظامی از جانب اسرائیل، تحریم های تازه بر صنایع انرژی و بانک مرکزی و گسترشتضاد حامیان احمدی نژاد و رهبری به قشون کشی حاکمیت را تحت فشار قرار داده است. حاکمیتبیش از هر زمان دیگری وابسته به حمایت همه جانبه مردمی است. تابحال هیچگاه از مردمخواسته نشده بود که نفت بخرند!!!

به نظر من فرصت جدیدی پیش آمده است. فرصتی که می توان با فشار بهحاکمیت امتیازاتی در راستای اهداف جنبش سبز بدست آورد. حاکمیت مجبور خواهد شد برایآنچه هاشمی اعتمادسازی می خواند فضای سرکوب را تلطیف کند. امروز از فشار بر فعالینجنبش سبز کاسته نشده اما بخشی از سرکوب به گروهی دیگر منتقل شده است. گروهی کهایده و سازمان دهی کودتای 88 از جانب آنان پیاده شد، در این دوسال چنان از آبرویحاکمیت هزینه کرده اند که حاکمیت را مجبور خواهند کرد برای بازسازی آبروی از دسترفته در چرخشی به سمت اصلاح طلبان متمایل شود. اصلاح طلبانی که مخالفتشان به دلیلاصالتشان هیچگاه رنگ و بوی تندی نگرفته است و نظام، آرمانها و اصولش از جانب آناندر امان بوده اند. من اگر جای حاکم این نظام بودم تلاش می کردم به جای اجازه شکلگیری اپوزیسیونی متشکل از اصلاح طلبان که پایگاه اجتماعی مناسبی در مردم طبقهمتوسط دارند آنان را به سمت انتقاد درون نظام بکشانم.

آنچه که به سود جنبش است دریافت امتیازی از حاکمیت در ازای ایناعتمادسازی است. بازی برد-برد است. با احتمالی نزدیک به صفر اگر میرحسین از بندآزاد شود می تواند تمام آنچه حاکمیت رشته کرده پنبه کند. با احتمال زیادی حاکمیتحتی زیر این فشار شدید چنین حرکتی نمی کند. در آن صورت با کنارکشیدن سبزها از عرصهسیاست حاکمیت بیشتر از هر زمانی در مقابل تهدیدات خارجی و احمدی نژاد تنها میماند. تنها نکته نگران کننده راضی شدن خاتمی به کمتر از شرایط مطروحه خودش است کهچنین نخواهد شد و نباید بگذاریم چنین شود.

این اصولگراهای ماندنی

2011-11-20T00:33:00.001+03:30

جوانفکر می گوید اصولگرایان قافیه را باخته اند.(اینجا)به نظر من تا حدودی حق با اوست (البته در حد همین یک جمله). بابک داد سال 78 کتابیبا نام صد روز با خاتمی نوشت. کتاب درباره ماجرای سفرهای تبلیغاتی خاتمی و حاشیههای جالب آن است. یک جای این کتاب اشاره ی جالبی به شعار جدی ترین رقیب خاتمی یعنیناطق نوری دارد. من که یادم نمی آید اما گویا جناب ناطق اعلام کرده اند که با شعار"ذوب در ولایت" در انتخابات شرکت می کنند. مقایسه سخنان خاتمی دربارهدموکراسی، آزادی و جامعه مدنی با شعارهای رقیب اصولگرایش و نیم نگاهی به نتیجه آن انتخاباتنتیجه را مشخص می کند.

8 سال اصلاحات که تمام شد مهره های اصولگرادوباره وارد صحنه شدند. لاریجانی و قالیباف که نماینده اصولگراهای سنتی بودند اینبار بازی را به گفتمانی دیگر باختند. مردی با ادبیاتی متفاوت آمد که می خواست دلمستضعفین را برباید. مردی که در هر شهری خیال ورزشگاه و خانه و وام های بانکی و... می کاشت. مردی که آمد تا به مردم پول توجیبی بدهد. دست چپاولگران نفت را قطعکند، به موی دختران کاری نداشته باشد، در هر استانی دولتش حضور داشته باشد، به جایجنجال های سیاسی اوضاع اقتصادری را درست کند و ... . نتیجه رسمی انتخابات برنده راهمین مرد اعلام کرد.

حالا 8 سال احمدی نژاد و اقتصادی که بعضاپوپولیستی می نامندش نیز به سر رسیده است. دولتی که دوری از جنجال های سیاسی هدفشبود خود بزرگترین جنجال سیاسی مملکت را پس از انقلاب رقم زد. آنکه برنامه اش"علمی کردن مدیریت" و "گسترش تولید داخلی" بود، مدیریت را بهساحر سپرد و تولید را افسانه کرد. اصولگراهایی که خود را وارث انقلاب می دانند ودر دوران اصلاحات لیبرالیسم و دگر اندیشی و آزادی فرهنگی مشکلشان بود، حالا قیمتنان و گوشت و تخم مرغ امانشان نمی دهد. رایحه خوش خدمت که را از اصولگراها بگیریم،آنها را 16 سال در موضع انتقاد از دولت می بینیم. 16 سالی که درسی از آن نگرفته اند.

نماینده های اصولگرا دوباره وارد میدان خواهندشد. مهره هایشان همان ها هستند. همان قالیباف، همان لاریجانی و ... .سوالی که مندارم اینست؛ آنان نوید چه را به مردم خواهند داد؟ نوید دموکراسی و آزادی را؟ نویدشکوفایی اقتصادی را؟ در این 16 سال چه قدمی برای این دو را برداشته اند که حالا آنرا پیراهن عثمان کنند؟ خبرها برای انتخابات مجلس نشان می دهد که اصولگراها همانبهانه ی 16 سال پیش را در سر می پرورانند. عبارت ذوب در ولایت قدیمی شده است اما مفهومشهنوز در نظر آقایان یک دست آویز مهم است. فتنه سبز و جریان انحرافی سر برآورده استتا جای اندیشه ای جدید، برنامه ریزی پیشرو و حتی انتقادی صریح را بگیرد. هیزم آتشاصولگراها برای انتخابات مجلس را خطر فتنه سبز و ضد انقلاب و جریان انحرافی تهیه خواهد کرد تا انقلاب از مسیر ولایت خارجنشود.

اگر کمی به خیالاتم مجال دهم طرح مسئله پارلمانیشدن نظام را هم بی ربط به موضوع نمی بینم. تصور کنید برای دوره بعد اگر اصلاح طلبیکاندید نشود، اگر منحرفی با شعار ایرانی گری کاندید نشود مردم برای چه و به که رایخواهند داد؟ انتخاباتی که همه نامزدهایش اصولگرا باشند حتی دیگر نمایشی از آزادی ودموکراسی نیست پس می توان آن را به مجلسی سپرد که حداکثرش را حتی همین حالااصولگراها تشکیل می دهند.

حاکمیت گروگانگیر

2011-11-15T23:43:00.004+03:30

خاتمی هنگامی رئیس جمهور شد که سیاست خارجی ایران در بن بست عجیبی گرفتار بود. اتحادیه اروپا به دلیل ماجرای ترور میکونوس سفرای خود را از تهران خارج کرده بود. ایران به تازگی به خاطر عملیات بمب گذاری آمیا در آرژانتین متهم شده بود. آمریکا نیز ایران را به دست داشتن در عملیات حمله به پایگاه نظامی آن کشور در عربستان متهم کرده بود. جرج بوش پسر که روی کار آمد مشغول تنظیم موشکها روی ایران شد.

خاتمی در چنین شرایطی دولت را تحویل گرفت. شرایطی که دولت هفتم در سیاست خارجی با آن مواجه بود دست کمی از بحران امروز نداشت. خاتمی با آنکه چندان اختیاراتی از خودش در سیاست خارجی نداشت، توانست فضایی عقلانی بوجود آورد و با بروز عقلانیت از شرایط بحرانی دوری بجوید. جنگ با کشوری که رییس جمهورش حتی برخورد تمدن ها را به گفتگوی تمدنها تعبیر می کند چندان آسان نیست. مصاحبه ها و سخنرانی های خاتمی بر ضد فضای جنگ و تاکید او بر صلح بین المللی شریط ایران را تا جاییکه تغییر داد که نه تنها تمام سفرا را به تهران باز گرداند بلکه باعث شد برای اولین بار رییس جمهور یک کشور اروپایی از رییس جمهور ایران برای سفر به کشورش دعوت به عمل آورد.

مقایسه ادبیات خاتمی در روابط خارجی با ادبیات محمود احمدی نژاد می تواند نشان دهنده یک موضوع مهم باشد. اگر فرض کنیم سیاست خارجی دولت احمدی نژاد بر مبنای منافع داخلی دولتش طراحی شده، می توان متوجه نکته ای مهم شد. دولت احمدی نژاد بر خلاف دولت خاتمی از حمایت داخلی مردمی برخوردار نبود. چنین دولتی برای توجیه داخلی بسیاری از ناکارآمدی ها و برای همراه کردن مردم با خود می تواند از تهدید خارجی استفاده کند. از همین رو از ادبیاتی حساسیت زا استفاده می کند تا وانمود کند که نیرویی خارجی مانع پیشرفت است. محکم تر شدن کمربند مردم لازم است تا دولت داخلی از عهده تهدید خارجی بر آید.

رهبر جمهوری اسلامی خودش در جایی گفت که سیاست خارجی دولت های هاشمی و خاتمی مورد قبول او نبوده اند. اخیرا هم اعلام کرده اند که ایران نسبت به هر گونه تهاجم نظامی واکنش شدیدتری نشان خواهد داد. به گمان من حاکمیت در کوتاه مدت از وجود چنین شرایطی رضایت دارد. قبلا در نوشته ای (اینجا) اشاره کرده بودم که وجود دشمن می تواند به حاکمیت برای اقتدارگرایی بیشتر کمک کند. با وجود اینکه احتمالا جنگی در کار نخواهد بود ایران نشان می دهد که خطر آن را جدی گرفته است. ظهور جنبش سبز بعد از انتخابات 88 پرده از دوگانگی عمیق حاکمیت و ملت در ایران برداشت. دوگانگی که در دوره خاتمی و دولت اصلاح طلبی شکل گرفت اما بروز پیدا نکرد. بعد از سال 88 حاکمیت هیچ گاه نتوانسته است مردم را با خود در یک موضع قرار دهد. شرایط ویژه ای که تهدید نظامی علیه ایران بوجود می آورد، اولین فرصتی است حاکمیت را در شکل دهی وفاق ملی یاری می دهد.

وفاق ملی ایجاد شده و تداوم آن تا (مثلا) انتخابات مجلس می تواند بهانه ای جدید برای حاکمیت منزوی جهت کشاندن مردم به صحنه انتخابات فراهم کند. من این سوء استفاده احتمالی را به گروگانگیری تعبیر می کنم. حاکمیت امنیت شهروندان خودش را به گروگان می گیرد تا در سایه تهدید خارجی از حمایت داخلی برخوردار شود. اعلام موضع گیری اصلاح طلبان از سوی خاتمی و شورای هماهنگی راه سبز بر ضد جنگ که البته اتفاق درستی است تاییدی بر این نگاه است.

برای مخالفین وضع موجود، آنچه نگران کننده بنظر می رسد حمایت و اتخاذ موضعی مشابه در مقابل جنگ، همراه با حاکمیتی است که همواره به آن انتقاد داشته اند. اشتباهی که در این میان به غلط اتفاق می افتد التقاط نادرست موضع ضد جنگ و موضع بیگانه ستیزی است. موضع بیگانه ستیزی حاکمیت خود عامل ایجاد شرایط بحرانی است. به باور من اتخاذ موضع ضد جنگ نه تنها باید یک سوی خارجی داشته باشد بلکه می تواند از جهت داخلی همراه با انتقاد از سیاست خارجی حاکمیت و دشمن تراشی و بیگانه ستیزی بیهوده آن باشد.

چنین موضعی ضمن انتقاد از حاکمیت، مخالفت با جنگ را نیز نشان می دهد. بروز جنگ صرف نظر از احتمال وقوع یا عدم وقوع آن به بحث روزانه میان عامه مردم تبدیل شده است. فرصتی که می توان از آن با رویکردی که بدان اشاره کردم جهت انتقاد از سیاست خارجی حاکمیت استفاده کرد. سیاستی که متضاد با منافع ملت به ایجاد شرایطی اینچنینی کمک می کند.

جنگ = دموکراسی؟

2011-11-12T20:27:00.002+03:30

موافقین حمله نظامی به ایران خواهان حفظ نظام فعلی نیستند. چنین افرادی احتمالا مبارزه مردمی را ناکارآمد تلقی کرده و راه حل گذار به دموکراسی را سرنگونی یک شبه حاکمیت می دانند. (منهای گروه هایی که به منظور سوءاستفاده از فضای بعد از جنگ خواهان وقوع تهاجم نظامی اند مثلا مجاهدین یا سلطنت طلب ها و ...) من می خواهم فقط از این منظر که تهاجم نظامی چه بر سر دمکراسی خواهد آورد، وارد بحث شوم.

1- دموکراسی خواهی: دموکراسی خواهی فقط حذف ولایت فقیه و نشاندن رییس جمهوری برآمده از رای مردم نیست. دموکراسی خواهی نیازی است که مردم یک کشور را به سمت مشارکت فعال در تعیین وضعیت کشور می برد. وضعیت بد اقتصادی، فرهنگی، اجتماعی الزاما به معنی دموکراسی خواهی مردمی نیست. آگاهی مردم از نقش دموکراسی در بهبود مجموع این وضعیت هاست که دموکراسی خواهی را به ارمغان می آورد. انتخابات 84 و دولت نهم و اتفاقات سال 88 و تداوم سراشیبی اقتصادی ایران خیلی بیشتر نقش دموکراسی را در تعیین وضعیت اقتصادی نشان می دهد تا سرنگونی یک شبه حاکمیت.

2- فروپاشی اجتماعی: اقلیت های قومی و عقیدتی در ایران تنها قشری هستند که نه بخاطر افزایش آگاهی نسبت به مسایل سیاسی بلکه به دلیل نادیده گرفتن مداوم حقوق اولیه انسانیشان، از جمله مخالفین حاکمیت فعلی به حساب می آیند. روندِ نه لزوما آرام اما منطقی و مردمی گذار به دموکراسی می تواند چنین اقلیت هایی را به نتایج آن در قالب همین وضعیت جغرافیایی سیاسی امیدوار سازد. حمله نظامی، این گروه ها را به جای تلاش برای تحقق حقوق انسانیشان به فرم مبارزه مدنی ایشان را احتمالا به سمت جدایی طلبی خواهد کشید و چه بسا حامل نتیجه ای ناگوارتر باشد.

3- وضعیت گروه های مخالف: من سبزها را به عنوان تنها مخالفینی که چه در داخل و چه در خارج فعال هستند می شناسم. سبزها گذشته از وضعیت نامناسب مالی و عدم وجود ساختار تشکیلاتی دچار تناقض عجیبی هستند. میان رهبران و بدنه این جمعیت ناهمگونی وجود دارد. بدنه ای که بسیاری از فعالین خرد آن را سکولار و رهبران فکری اش را مذهبی ها تشکیل می دهند. نیروهای سکولار جنبش سبز با اصلاح طلبان گره خورده اند اما تفاوت عقیده آنها بسیار جدی و عمیق است. شرایطی که جنگ پیش خواهد آورد برای اصلاح طلبان که رهبرانی با وزن سیاسی بالا دارند مناسب تر از سکولارهاییست که هنوز حتی یکدیگر را نیافته اند.

4- زمینه های دموکراسی: دموکراسی همیشه تا حدودی در ایران پس از انقلاب وجود داشته است اما به دلیل پانگرفتن زمینه های آن (مطبوعات و رسانه های آزاد، نهاد های مدنی و مردمی، شکل نگرفتن احزاب و ...) حاکمیت توانسته هربار به دلخواه خود در رای و نظر مردم دخالت کند و جز در اتفاقات 88 هزینه چندانی نیز نپردازد. درست است که با نابودی حاکمیت فعلی می توان فضایی که چنین زمینه هایی در آن ظهور یابند را متصور بود اما جنگ مشارکت مردمی که (به نظر من) اصل اول دموکراسی است را تامین نمی کند، بلکه فضای پر التهاب و غیرمنطقی پیش خواهد آورد که نتیجه اش پیش بینی پذیر نیست.

5- دخالت خارجی: وضعیت بعد از جنگ ایران با عراق و افغانستان پس از جنگ تفاوت خواهد داشت. نمی توان برای مردمی با چنین تجربه ی تاریخی وضعیت سیاسی اکنون افغانستان و عراق را متصور بود اما دخالت خارجی نیرویی با زمینه فکری غیر بومی را وارد معادلات سیاسی خواهد کرد که لزوما متضمن خواست و منافع مردم نیست. سازگاری گروه های سیاسی با این نیروی خارجی و تعیین کننده عاملی مهم برای حیات آنان خواهد بود که در نهایت منجر به شکل آینده حاکمیت خواهد شد. حاکمیتی که شاید مطلوب (به معنای عام) نباشد.

6 – تمام نکاتی که می خواستم یادآور شوم مستقل از شرایطی است که جنگ به مردم تحمیل خواهد کرد. از بین رفتن امنیت جانی و مالی، فشار بیشتر اقتصادی به مردم، از بین رفتن سرمایه های ملی و بخصوص آسیب های محتمل ناشی از تاسیسات هسته ای، همه جزئی گریز ناپذیر از شرایط جنگی است که ممکن و محتمل است هزینه های جبران ناپذیری داشته باشد.

شکوه شکست

2011-11-08T21:44:00.000+03:30

ما از آنجا ما شدیم که در حسرت روزهایی خوش تر به وضع موجود اعتراض کردیم. ما از آنجا ما شدیم که از تلخی روزگار سپری شده به تنگ آمده بودیم. ما از آنجا ما شدیم که احساس کردیم آزادی دست یافتنی تر شده است.

حالا عده ای می خواهند ما را لشکر شکست خورده بنامند. آنها ناخواسته باور کرده اند که شکست خورده اند. رهبرشان در اسارت است، برادرشان کشته شده، دوستشات در زندان است، اتاقشان در پلمپ است و تنها کاری که از دست اینان بر می آید ناله و فغان و آه و افسوس است از فرصتی که بود و از دست رفت. از کورسوی امیدی که خاموش شد.

حاکمیت خوب یاد گرفته که آدم بسوزاند. با ترس، با ناامیدی با دروغ و فریب و ریا. می تواند از کسی که می خواست دنیا را یک تنه فتح کند، می خواست آزادی را سبز بنویسد، می خواست دل مردم را آتش بزند یک شبح درست کند. شبحی که نه تنها مبارز نیست، نه تنها دیگر نمی داند برای چه مبارزه می کرده است بلکه گرد رخوت را نیز در اطرافش می پاشد. بوی مرگ می دهد. انگار نه انگار که تا همین سال پیش داشت به مبارزه ای مقدس می رفت. مبارزی که جانش را کف دستش گذاشته بود و به مقابله با آتش و گلوله می رفت حالا خاطره هایش را دود می کند.

چریک ها همه یک ویژگی داشتند. چگوارا و چمرانش هم فرق نمی کرد. آنها در ناامیدانه ترین شرایط به مبارزه می پرداخته اند. می توانستند در فضایی تاریک و پربیم هنوز امید را در دل خودشان نگاه دارند. می توانستند بر ترس غلبه کنند و مبارزه ای محدود و کوچک را به پیش ببرند. حدس می زنم هدفشان پیروزی نبوده است بلکه مبارزه بود که آنها را به پیش می برد.

مهم آن نیست که با نشریه ای کم تیراژ، وبلاگی کم مخاطب یا حلقه ای کوچک به کجا می خواهیم برسیم مهم آن است که خود را با همین حلقه های کوچک آماده ی لحظه رسیدن کنیم. ما حتی اگر شکست را پذیرفته باشیم از شکوه مبارزمان چیزی کم نشده است که بخواهیم پا پس بکشیم.

************

*مهدی یزدانی خرم در شماره سوم ماهنامه تجربه یادداشتی دارد با این عنوان. این را گفتم تا بدانید که ایده این متن از کجا آمده است.

**این نوشته را بیشتر برای خودم نوشته ام. روزی که وبلاگ نویسی را شروع کردم با هزار ضرب و زور به هر پستی 30 کامنت رسیدم. فیلتر شدم و در گودر پس از چند ماه به لایکخور رفتم. حالا نمی دانم باید چکار کرد اما من هنوز این وبلاگ کوچک را هل می دهم.

در آینده ای احتمالا دور؟

2011-10-26T18:13:00.003+03:30

سخنان رهبری مبنی بر تغییر ساختار نظام در آینده ای احتمالا دور شور و هیجان در میان طرفدارانشان ایجاد کرده است. طرفدارانی که به نظر می رسد چندان به آینده ای دور نمی نگرند و در انتظار چراغ سبز برای استارت اجرایی شدن چنین تغییری بسر می برند. تغییر ساختار نظام از جمهوری ریاستی به نخست وزیری منتخب پارلمان نه تنها در ساختار قدرت جامعه از بالا به پایین تغییراتی ایجاد می کند بلکه در اعمال قدرت مردم و در نتیجه بر برآیند این دو قدرت که وضعیت سیاسی – اجتماعی – زیستی مردم را شکل می دهد نیز موثر است که به آن در همین نوشته، اشاره می کنم.

تفکیک میان آرمان ها از ساز و کار دستیابی به آنها

"رهبری با تفکیک آرمان ها از ساز و کار دستیابی به آنها به این واقعیت پرداخته است که با توجه به دگرگونی اوضاع و شرایط ممکن است مهندسی، ساز و کارها، سیاست ها و نظام هایی که برای ایجاد جامعه ای اسلامی پیش بینی شده کهنه شود و کارایی خود را از دست بدهد که در این صورت تغییر و نو کردن آنها هیچ ایرادی ندارد". هدف برای جمهوری اسلامی وسیله را توجیه می کند. حفظ نظام و مصلحت آن تاکنون آرمانهایی بوده اند که هر وسیله ای را با آن توجیه کرده اند. پنهان کاری فساد های اقتصادی تا خون ریزی در روز روشن جلو چشم مردم نیز در زیر سایه همین سازوکار هاست که رخ می دهد. کهنه شدن و از دست دادن کارایی نظام فعلی حرف جدیدی است که رهبری به آن اشاره کرده اند. ساختار قدرت در ایران به شکل فعلی از سال 68 بوجود آمده است و ظرف 21 سال سخن از ناکارآمدی آن می رود. حال معلوم شده است که آرمانهای رهبر این حاکمیت سر از تضاد با ساختار فعلی آن در آورده است و با تغییر این نظام گویی جاده برای دستیابی به آرمان ها پهن تر می شود اما چرا؟

1- رییس جمهور با رای گیری مستقیم مردم تعیین می شود. حذف مقام ریاست جمهوری مشارکت مردمی مستقیم را عملا به یک مرحله کاهش می دهد (انتخابات مجلس خبرگان به دلیل اینکه در بازی قدرت دخیل نیست حذف شده است) و با وجود نظارت استصوابی و شورای نگهبان و عدم وجود حساسیت کشوری روی کاندیداها، انتخابات پارلمان بسیار قابل کنترل تر از انتخابات ریاست جمهوری خواهد بود.

2- نهاد نمایندگی جایگاه قدرت بالاتری می یابد. جایگاه قدرت نمایندگی با رابطه وی با مردم رابطه عکس دارد. شاید مقایسه نمایدگان شوراهای اسلامی شهر و نمایندگان مجلس که هر دو طی روندی مشابه انتخاب می شوند اما در ساختار قدرت در مراتب مختلفی قرار می گیرند روشن کننده تر باشد. تحزب لازمه نظام های پارلمانی است. رابطه نماینده با مردم در چنین نظام هایی بخاطر گره خوردن او و حزبش به یکدیگر و درگیری حزب با مردم بخاطر کسب رای هیچگاه مشمول قدرت طلبی نماینده نمی شود.

3- وجود و قدرت ریاست جمهوری در کنار مجلس و تعیین نماینده های هر کدام توسط مردم تعارضات قدرت در حاکمیت و جامعه را علنی و گریزناپذیر می سازد. حتی تقلب، تصفیه و دستکاری در سازوکار فعلی پتانسیل بروز خیزشهایی اجتماعی مانند ظهور جنبش سبز را از بین نمی برد. محدود کردن مشارکت مردمی جامعه در صحنه سیاست و منطقه ای کردن این مشارکت، احتمال بروز چنین پدیده هایی را کمتر می کند.

4- در ساختار فعلی قدرت، ریاست جمهور دارای امتیاز ویژه ایست. پشتوانه مردمی و دخالت مستقیم و کشوری مردم در تعیین رییس جمهور به او پایگاهی اجتماعی می دهد که او را از بسیاری حزم اندیشی ها مصون نگاه می دارد. حذف رییس جمهور ایستادن در مقابل مردمی ست که به او رای داده اند و هر رهبری چهره ای کاریزماتیک چون خمینی ندارد تا بتواند مشروعیت خود را نجات دهد.در حال حاضر از میان برداشتن رییس جمهوری در گرو مشروعیت تایید کننده اش است. زمزمه تشکیل مجلسی مرکب از مجمع تشخیص مصلحت نظام و شورای نگهبان به عنوان مجلس دوم (احتمالا سنا) می تواند عهده دار نقش رهبر در مشروعیت بخشیدن به نخست وزیری شود. در حال حاضر اعضای این دو نهاد انتصابی هستند و ترکیب این دو نهاد بدون تغییر در نحوه تشکیل می تواند مشکل مشروعیت بخشی را که با احمدی نژاد به خوبی عیان شده، حل کند.

5 – اعمال قدرت سیاسی مردمی هم اکنون از طریق ریاست جمهوری شکل می گیرد. وعده های اقتصادی، فرهنگی، اجتماعی و سیاسی را نامزدهای ریاست جمهوری فریاد می زنند. نماینده های مجلس اما به شکلی کاملا متفاوت انتخاب می شوند. هدف از انتخاب آنها در ذهن مردم سوال از رییس جمهور نیست بلکه آسفالت کف خیابان است. نماینده ها نیز بخاطر نداشتن حزب خط فکری سیاسی – اجتماعی – اقتصادی مشخصی ندارند که به مردمشان اعلام کنند. این وضعیت فعلی ست و آینده ای احتمالا دور را شامل نمی شود و نمی توان وضعیت فعلی را به آن زمان تعمیم داد اما چنانچه هیچ کس در اینجا برنامه ریزی بلند مدت انجام نمی دهد (وگرنه ظرف 21 سال که ناکارآمدی یک نظام کامل سیاسی مشخص نمی شد) حدس من اینست که در صورت وقوع تغییر ساختار نظام، نمایندگانی که با وعده احداث کارخانه سیمان به مجلس رفته اند، نخست وزیری برای اداره قوه مجریه کل کشور انتخاب کنند.

وای به روزی که بگندد نمک

2011-10-22T18:46:00.001+03:30

رهبری در کرمانشاه در جمع برخی از شهروندان کنگاور نسبت به سیاه نمایی اوضاع کشور به اصحاب قلم هشدار داد. ایشان از "تلاش دشمنان برای سیاه‌نمایی اوضاع کشور از طریق بزرگ کردن ضعف‌ها و کمرنگ کردن پیشرفت‌ها" خبر داد و با هشدار به اهل قلم، اصحاب مطبوعات و صاحبان تریبون و رسانه در خصوص "مراقبت و هوشیاری در این زمینه"، تاکید کرد: "مبادا کسی دانسته یا ندانسته با اظهار نظر، حرف و یا نوشته خود به این خواست دشمن کمک کند."

بزرگ کردن ضعف ها:

می گویند ماجرای اختلاس را کش ندهید زیرا که سیاه نمایی می شود و آبروی نظام اقتصادی می رود. انگار تا بحال خط فقر و رشد اقتصادی و بیکاری و قیمت تخم مرغ برای نظام اقتصادی آبرویی گذاشته است. انگار جناب سلحشور و ممیزی کتاب و عملیات کماندویی در پشت بام خانه ها و پربازدیدترین تارنمای اینترنتی ایران برای فرهنگمان رنگ و رویی گذاشته است. جامعه را که اسیدپاشی، تجاوز و کودک آزاری به تباهی کشانده و قرار است گشت ارشاد و پلیس نسبت آن را به سامان برگردانند. دین مردم را هم که اسیر غیبت و جن و جادوگر کردند.

کمرنگ کردن پیشرفت ها:

البته قرار همیشه بر پیشرفت است. در واقع پیشرفت بیشتر برای گوشهای ما رخ می دهد و گرنه که چشمانمان چیزی نمی بیند. الان باید چهارمین باری باشد که قرار است 2.6 میلیون شغل طی دوسال ایجاد شود. از چه راهی خدا و رییس جمهورش می داند. قرار بود که رشد اقتصادی به 8 درصد برسد (که امسال صفر است). قرار بر تورم یک رقمی بود نه بر شانه ای 9 هزار تومان تخم مرغ! ظاهرا که مسئله اصلا دختر و پسر نبود اما راه حل چطور گشت ارشاد و تفکیک جنسیتی شده معلوم نیست. در جلو مجری فلان کانال خبری مردم همه ماهواره دارند اما کماندوها را در ایران روی بام مردم آموزش می دهند. نه آقا در اینجا نشانه ای از پیشرفت نمی بینیم.

و بالاخره دشمن:

این یکی اما مورد حساسی است. سکوی اولش که در اختیار آمریکا و اسرائیل است. با اختلاف زیادی انگلیس رتبه ی دوم را دارد. باقی کشورها هم اگر سرشان به تنشان بیرزد رتبه ی سوم را دارند. اما این دشمن بیشتر در سیاست داخلی ایران است که تاثیر گذار است تا سیاست خارجی. نمی شود که تلویزیون راه به راه مرگ بر اسرائیل پخش کند اما رییس دفتر یکی آنها را دوست بنامد. نمی شود که هم حامی دموکراسی عرب بود هم پادشاهِ اسرائیل دوستش را برای مهمانی دعوت کرد. عجیب ترین چیزی که نمی شود اینست که در حمایت از فلسطین، آمریکا و اسرائیل برایمان دست بزنند. یک جای کار دشمن می لنگد.

هرچه بگنند نمکش می زنند

یک رسوایی بود در سرزمین شیطان رجیم به نام رسوایی واترگیت. مطبوعات و رسانه هم بیخ قضیه را تا خشتک گرفته بودند. البته اگر که رسانه نمی بود هیچ وقت چنین رسوایی رخ نمی داد و ایضا هیچوقت کسی به فکر اصلاح آن نمی افتاد. یک رسوایی همین چند وقت پیش رخ داد به پای مردی به نام مرداک. اینبار هم رسانه ها قضیه را ول نکردند. سرِ آخر باعث از دور خارج شدن رسانه ای 150 ساله شد اما نتیجه اش را پاپاراتزی ها فهمیدند که دماغشان را از زندگی این و آن بیرون بکشند. همین الان از نظر همین حاکمیت در آمریکا رسوایی اقتصادی به بار آمده است. اما کو رسانه ای که قضیه را کش ندهد؟ کو فیسبوکی که فیلتر شود؟ کو خبرنگاری که بازداشت شود؟ اصلا سیاه نماییِ مطبوعاتِ جایی غیر از ایران را شنیده اید؟

مطبوعات هستند که دموکراسی را تضمین می کنند و گرنه در ذات شاید اوباما به اندازه احمدی نژاد اقتدارگرا باشد.

تفکیک جنسیتی

2011-10-14T16:43:00.001+03:30

این نوشته برای یک نشریه دانشجویی تهیه شده بود که چون معلوم نیست اجازه انتشار یابد، در اینجا منتشر می شود:

هسته مرکزی تمام مخالفتهای مقام های رسمی در مورد طرح تفکیک جنسیتی اقتصادی نبودن اجرای چنین طرحی است. گو اینکه حتی تخمینی از هزینه های چنین طرحی وجود ندارد زیرا که تصور هر یک از مسئولین در این زمینه متفاوت است. برخی معتقد اند که فقط کلاسهای پر جمعیت باید تفکیک شوند. عده ای معتقد به جداسازی واحد های درسی حتی کارگاه ها و آزمایشگاه ها هستند و برخی تا تشکیل دانشگاه های تک جنسیتی پیش می روند.

دغدغه مشترک تمامی مسئولین اسلامی کردن فضای دانشگاه است. این امر قرار بود، با بازنگری محتوای درسی برخی از دروس علوم انسانی آغاز شود اما دولت در واکنشی سؤال برانگیز اقدام به حذف برخی از این رشته ها از جمله رشته ی MBA در تعدادی از دانشگاه ها کرد. در دفترچه انتخاب رشته همین سال نیز تعدادی از کد رشته های دانشگاه علامه در علوم انسانی بی هیچ توضیحی حذف شدند و پس از اعتراض مردم و نمایندگان مجلس ایضا بی هیچ توضیحی به دفترچه بازگشتند.

تفکیک جنسیتی و اقداماتی که ذکرشان رفت نشان از ناتوانی دولت در امور دینامیکی دارد به طوری که اسلامی کردن فضای دانشگاه ها را به تفکیک مکانیکی و بازنگری در محتوای درسی را به حذف دروس و رشته ها ترجمه می کند. گویی دولت و وزارت علوم برای نشان دادن کارآمدی خود ناچار دست به "اقداماتی سطحی و غیر عالمانه" می زند تا ناتوانی خود را در زمینه هایی که به کارشناسی نیاز دارند، بپوشاند.

جداسازی جنسیتی سال هاست که نه تنها در دانشگاه ها که در تمامی اماکن عمومی کشور مطرح و مورد جدل است. موافقین اجرای چنین طرح هایی بر مصونیت از ارتباط "فاسد" زن و مرد تاکید دارند. آنان غریزه جنسی را مهار نشدنی می پندارند و معتقدند که جداسازی جنسی زن و مرد باعث آرامش روانی هر دو جنس می شود و ارزش زن را تا اندازه کالایی جنسی پایین نمی آورد.

روند اتفاقات در جامعه اسلامی ما درست بر عکس انتظار چنین افرادی بوده است. زنان به مرور در عرصه اجتماعی فعالتر شده اند و پا به پای مردان چه در مجامع دانشگاهی و چه در محیط های کاری پیش آمده اند. در هر مرحله مبارزه ای را ضد نگاه مردسالارانه از سر گذرانده اند و امروز به جایی رسیده اند که تصور فعالیت های کاری، اجتماعی و دانشگاهی بدون حضور آنان معنایی ندارد. سراغش را می توان در جمعیت بیشتر دختران مشغول به تحصیل در دانشگاه ها گرفت تا حضور زنان در کابینه دولت.

حضور زنان در کابینه دولت شاید بیش از کارکردی بودن، تبلیغاتی باشد اما همین نگاه تبلیغاتی نشان می دهد نمی توان بدون حضور فیزیکی زنان در جامعه دوشادوش مردان از توجه به حقوق زنان (که پیش نیاز جامعه ای کمابیش مدرن مثل ماست) حرفی به میان آورد. نگاهی که حضور زن در کنار مرد را سریعا به شکل گیری ارتباطی ناسالم بین آنان تقلیل می دهد، نگاهی است که جنسیت زن به مثابه ابزاری برای برآوردن هوس مردانه را مقدم بر ارزش اجتماعی – زیستی زن می داند. چنین نگاهی اتفاقا بیشتر جنسی است و به همان اندازه بیش تر زن را به عنوان کالایی جنسی معرفی می کند.

به یاد داشته باشیم که سال هاست تفکیک جنسیتی در سطوح تحصیلی از ابتدایی تا پیش دانشگاهی اعمال می شود؛ کدام یک از مسئولین می تواند شکل گرفتن روابط بین دختران و پسران خارج از عرف سابق جامعه را در این گروه سنی کتمان کند؟ تفکیکی که در چنین سطوحی از تحصیل رخ می دهد تمام و کمال است و هیچ گونه حضور فیزیکی جنس مخالف پذیرفته نیست اما در تمامی این سالها نشانی از تاثیر را بروز نداده است.

تقریبا همه بر این اعتقاد که کار فرهنگی در هر زمینه ای مقدم بر اعمال فشار فیزیکی است، همنوا هستند اما در هر زمینه ای از حضور گشت ارشاد تا تفکیک جنسیتی، به جای کار فرهنگی مؤثر شاهد تاکید جنجالی بر حضور و اعمال فشار فیزیکی هستیم. شاید باید به این باور برسیم که کشوری با حکومتی ایدئولوژیک از انجام کار فرهنگی مؤثر ناتوان است؟ یا باید در هدف گزاری ها تجدید نظر شود؟

تضاد دولت و ملت دیگر نتیجه اجرای چنین طرحیست. اصرار بر اجرای چنین طرحی نشان می دهد که دولت نه تنها به دانشجویان به عنوان انسان هایی مسئولیت پذیر اعتماد ندارد بلکه این کار اعتقاد به عدم بلوغ فکری آنان را نیز القا می کند به طوریکه لازم است آنها را حتما کنترل کند. شاید ما در نظر دولت به جای مغزهایی که قرار است در دانشگاه برای آینده این جامعه آماده شویم، اندام هایی جنسی هستیم که برای رفع نیازهای جنسی آماده شده ایم. عدم اعتماد از سوی دولت به شهروندانش نتیجه جز بی اعتمادی متقابل ندارد.

تفکیک جنسیتی به راه حل ارتباط های ناسالم تبدیل شده است. مسئولین در تفکیک جنسیتی به دنبال مصونیت دختر و پسر از ارتباطی خارج از شرع می باشند. ولی جداسازی جنسی بر اساس چه منطقی می تواند چنین مصونیتی ایجاد کند؟ آیا این یگانه راه حل و بهترین راه حل است؟ مخفی سازی جنسی و ازدواج سنتی و بدون آموزش، زمانی در همین کشور ما رواج داشت. سیاستی که نشانی از موفقیت به همراه نداشت و دولت های کشور را وادار کرد که نه تنها ازدواج های مدرن را بپذیرند بلکه مخفی سازی جنسی را فراموش کنند و به آموزش جزئیات روابط جنسی پیش از ازدواج بپردازند. پنهان کاری در مورد بیماری ایدز نیز از چنین نگاهی نشأت می گیرد. دیدگاهی که تفکیک جنسیتی را اعمال می کند از رواج بیماری ایدز در خفا وحشت دارد چرا که رواج آن بیهودگی این سیاست را نشان می دهد. از این رو به پنهانکاری روی می آورد. در حالیکه تجربه نشان داده که در حوزه هایی مثل آموزش جنسی و بیماری ایدز این سیاست تفکیک راه به خطا می پیموده است.

امر تفکیک جنسیتی در ناهماهنگی با دیگر سیاست های رایج در جامعه تا جایی پیش می رود که حتی سر از تضاد و تناقض در می آورد. ازدواج دانشجویی نمونه ای از این سیاست هاست. ایده پرداز و مجری ازدواج های دانشجویی دفتر نهاد نمایندگی مقام رهبری در دانشگاه هاست. اتفاقی که مدتهاست روی آن تبلیغ می شود و اجرای آن نیز با جدیت دنبال می شود. معلوم نیست که در دانشگاه های تک جنسیتی یا دانشگاه های تفکیک جنسی شده چه بر سر این برنامه می آید. ازدواج های دانشجویی با وجود اینکه در سنین پایین رخ می دهند اما از لحاظ آشنایی دختر و پسر پیش از ازدواج، از اسلاف سنتی خود فاصله گرفته اند.

مهد کودک های ما تفکیک جنسیتی شده اند، جدایی جنسی در ابتدایی، راهنمایی و دبیرستان هم که از ابتدای انقلاب تا کنون در جریان بوده است. حال دانشگاه های ما مشمول چنین طرحی شده اند. آیا آقایان اصلا به ارتباط دو جنس اعتقاد دارند یا هرگونه ارتباطی را نادرست می دانند؟ اگر اعتقاد به ارتباط سالم وجود دارد، محل برقراری چنین ارتباطی کجاست؟ آیا بهتر از دانشگاه مکانی وجود دارد؟ آیا در دانشگاه بهتر از کلاس درس می توان جایی پیدا کرد؟

به نظر می رسد مطرح شدن و اجرای چنین طرحی بیش از لزوم و ضرورت اجرای آن امر دیگری را نشان می دهد. وزارت علوم مدت هاست سنگ اسلامی شدن دانشگاه ها را به سینه می زند. نباید بپرسیم وزارت علوم تحت ریاست آقای دانشجو تا بحال چه گلی به سر دانشگاه های ما از لحاظ علمی زده است؟ در همین دانشگاه خودمان آیا تغییری در راستای بهبود فضای علمی می بینید که از سر تصمیمات وزارت علوم باشد؟ دانشجویان فعال در زمینه های سیاسی – اجتماعی اخراج می شوند. نفرات برتر کنکور کارشناسی ارشد احضار می شوند. تشکل های دانشجویی بسته می شوند. استادانی که توان علمی و تجربه شان هنوز مورد نیاز است بازنشسته و در مواقعی اخراج می شوند. اما در عوض برای بهبود وضعیت زندگی دانشجویی، وضعیت علمی دانشگاه ها و افزایش امکانات دانشگاهی گامی برداشته نمی شود.

تفکیک جنسیتی تنها یکی از سیاست های نابخردانه وزارت علوم است. افزایش بی حد و اندازه ظرفیت دانشگاه ها با اعمال فشار بر رؤسای دانشگاه بدون توجه به ظرفیت های ساختمانی و امکانات علمی. پذیرش دانشجویان پولی مازاد بر افزایش ظرفیت هایی که هر ساله بر دانشگاه ها اعمال می شود. در نظر گرفتن سهمیه های ناعادلانه در پذیرش دانشجویان مخصوصا در رشته های پرطرفدار و دانشگاه های برتر کشور و ... نام بردن از تمامی اتفاقات ناگوار دانشگاهی کشور حوصله و اعصاب زیادی می طلبد. اما به نظر نگارنده تمامی این اتفاقات سر از یک توبره در می آورند و آن توبره ناتوانی در تصمیم گیری، نداشتن تخصص و حتی رد نظر صاحبنظران است که تصمیمات را سطحی می کند و در مواردی تصمیم گیری شبانه 180 درجه با اجرای روزانه تفاوت می کند.

داور است که سوت پایان را می زند

2011-10-07T23:17:00.001+03:30

تضاد در حاکمیت ایران آشکار شده است. نشانه هایش را می توان براحتی برشمرد. با برکناری وزیر مخالفت می شود، سپس رییس دولت به قهر 11 روزه اش می رود. احمدی نژاد با در اختیار داشتن چنیدن رسانه خبرساز کروبی را اعتراف می دهد و رهبری زندانیان را عفو می کند. دولت شهروند امروز و روزگار را توقیف می کند. وزارت اطلاعات میرحسین و رهنورد را به دیدن دخترانشان می برد. احمدی نژاد جاسوسان را تحفه سفر می کند. پرونده اختلاس رو می شود. نمایش دکترای تقلبی توکلی شروع می شود.

البته ممکن است که اتفاقاتی که ذکرشان رفت مربوط به دوگانگی حاکمیت فعلی نباشد اما توالی زمانی این اتفاقات این حس را تقویت می کند. رفتار احمدی نژاد مانند ولیعهدی است که چشم به تاج و تخت دوخته است. باید پذیرفت این نظام در وضعیت امروز تنها یک تخت برای تکیه کردن دارد و صاحب آن تخت جایش را با کسی تقسیم نمی کند. می شد احمدی نژاد را راحت تر از اینها از بازی قدرت کنار زد اگر با همان وصله ای که رهبر بر تخت نظام چسبیده رییس جمهور نمی شد.

بازی قدرت دو سر دعوا دارد. یک طرفش رییس جمهور ایستاده و حامیانش که در این 6 سال در هر سوراخی ریشه دوانده اند. طرف دیگرش را هم رهبری در دست دارد با اصولگرایانش سوالی که باقی می ماند اینست: نقش جنبش سبز در این میان چیست؟

1- جنبش می تواند نقش تماشاگر را داشته باشد. تماشاگری که بیطرف است و خارج گود ایستاده و می گوید لنگش کن! تماشاگری که تصور می کند فعالیتش دو جناح دعوا را متحد می کند و منتظر است تا حریفان با ضربات خود همدیگر را از دور خارج کنند و او آماده و مهیا بازی را تحویل بگیرد. گویی به دنبال سیاست تفرقه بینداز و حکومت کن است غافل از آنکه آنها خود استاد این بازی اند.

2 – جنبش می تواند هر زمان که باد موافق به سمت یکی از طرفین می وزد با آن همراه شود. با خود فکر کند که فرصت غنیمت را بدست آورده و هرچه از این آب گل آلود ماهی بگیرد به نفعش است. گویا فراموش کرده که آنچه می خواست آبی نه گل آلود که شفاف است.

3 – من می گویم که جنبش نه تماشاگر باشد نه بازیکن. جنبش سبز می تواند داور باشد. مهمتر از اشغال خیابان ها و حضور پر شور مردمی نمایندگی و تاثیرگذاری بر افکار عمومی است که آینده ای سبز را نوید می دهد. جنبش باید بتواند با تقویت رسانه ای خود، نه تنها در تعداد مخاطب بلکه در کیفیت خبر و تحلیل و گسترش پوشش خبری، مردم را منتظر صدور رای جنبش کند. جمهوری اسلامی هنوز واژه جمهوری را یدک می کشد و مجبور است که برای حفظ ماهیتش نمایش مردمی برگزار کند. جلب نظر یا به تعبیری انحراف افکار عمومی را جمهوری اسلامی مدتهاست که کلید زده است.

افکار عمومی بخش مهمی از دموکراسی تشکیل می دهد. رسانه ها و مطبوعات مستقل نمایندگی افکار عمومی را بر عهده دارند. در مملکتی که رسانه های رسمی و مطبوعاتش مستقل نیستند انتظار نمایندگی افکار عمومی از آنها بیهوده است. مردمی که با بی اعتمادی از حاکمیت رانده شده اند فاصله خودشان را با رسانه هایش نیز حفظ می کنند. بنابراین وظیفه رسانه های غیر رسمی و مستقلی که این خلا را پر می کنند فقط زدن ساز مخالف نیست. آنها باید نمایندگی افکار عمومی را بدست بگیرند و این هنگامی صورت می گیرد که اولویت خود را بر پی بردن به کنه ماجرا بنیان گذارند نه بر خبررسانی سلیقه ای!

به بهانه او که آزادی را در زندگی اش معنا کرده بود.

2011-10-01T19:57:00.000+03:30

پرده اول:

پریشب در ورزشگاه آزادی بودم (12000 نفری اش). کمتر از نیمی از ورزشگاه را هم دختران پر کرده بودند. ظاهرا که اسلام به خطر نیفتاد، امنیت ملی خدشه دار نشد و تبلیغی علیه نظام صورت نگرفت. اینها بکنار؛ فریاد ناسزا به آسمان بلند نشد، ناموس بازیکن و داور هم لرزانده نشد.

پرده دوم:

دیشب هم در ورزشگاه آزادی بودم (100 هزار نفری اش). چهل هزار تماشاچی مرد هم آمده بودند. باطنا که اسلام به خطر افتاد، امنیت ملی هم نگران خودش بود (شاهدش آنهمه سربازی که تماشاچیان را می پاییدند) و مطمئنا اینجو تبلیغی علیه نظام بود. اینها بکنار؛ ناسزا اگر نمی دادی تماشاچی نبودی، ناموس بازیکن و داور هم کشک!

پرده سوم:

دانشگاه را تفکیک جنسیتی کرده اند. همانگونه که خیلی جاهای دیگر را قبلش کرده بودند و برای خیلی جاهای دیگر هم برنامه دارند. هدفشان را هم اسلامی کردن فضای دانشگاه اعلام کرده اند. گویا جوانان مملکت دردانشگاه به جای مغز های آماده، اندام های جنسی ای در انتظار هستند.

پرده چهارم:

نهال سحابی خودکشی کرده است. خودش در وبلاگش به وضوح عشق به بهنام را فریاد زده اما خانواده اش سریعا هیــــــــس می گویند. فرزندشان از درد عشق نجات داده با شکست های پی در پی کشتند. گویا عشق فرزندشان بجای غرور و افتخار عرق شرم بر پیشانیشان نشانده.

**************

پرده های نامرئی و مرئی زیادی در این مملکت دوجنس را از هم جدا کرده است. در نظر آقایان ورزشگاه رفتن مردانه است، دانشگاه رفتن لزوما برای دختران نیاز نیست، عشق ممنوع است. می گویند حضور زن در کنار مرد آرامش روانی دو جنس را از بین می برد و تفکیک و جداسازی و تفبیح رابطه، کرامت زن را حفظ می کند و او را تبدیل به یک کالای جنسی نمی کند. می گویند عشق نیست؛ هوس است. کورو کر شده در دام شیطان می اندازد.

این چه نگاهی است که در پی حفظ کرامت"انسانی" زن می گردد اما کارکرد جنسی آن را مقدم بر ارزش زیستی- اجتماعی اش می داند. این چه نگاهی ست که "ازدواج" سنت پیغمبرش است و عشق در آن ابزار شیطان می شود. این چه ترسی است که آنان از زن دارند؟ گویی زن، دیوی ست که دین و دنیای مرد را تباه می کند.

نه به گمان من این زن نیست که آنان را میترساند. این عشق نیست که مردود شمرده می شود. "آزادی" است که هراسان شان می کند. "استقلال" است که بر ایشان سخت می آید. "کنترل" استکه از دستشان گرفته می شود.