‏نمایش پست‌ها با برچسب داستانک. نمایش همه پست‌ها
‏نمایش پست‌ها با برچسب داستانک. نمایش همه پست‌ها

۱۳۸۹ آذر ۵, جمعه

از رنجی که می برد

هنوز لبخند کجش خوب در خاطرم مانده . یادم است که وقتی در چشمانش خیره شدم ، لبخندش به خنده تبدیل شد لبانش از هم جدا شدند و دندانهای کجش نمایان شد . دیگر نتوانستم خودم را نگه دارم خنده را سر دادم . باورم نمی شد که در عمرم خنده ای قشنگ تر از آن ندیده بودم .

آنجا دو، سه متر آن طرف تر از دم در مغازه فتوکپی که به زحمت در این روز عید تعطیل آلوده پیدا کرده ام ایستاده است . جالب است حرف هم نمی زند برخلاف همتایانش که رسما به آدم آویزان می شوند و تا یک چیزی ازشان نخری ول کن ماجرا نیستن . همیشه فکر می کردم که در اینجور برخورد ها بهترین کار اخم به طرف و همکلام نشدن با او باشد اما نمی توانستم از کنار این یکی بی تفاوت و با اخمی سنگدلانه بروم ... بدجور دل مرا با آن صورت گرد و کوچک و دماغ تگمه ای و آن شاهکار طبیعی ، آن خنده جادویی با دندانهای سفید کج برده بود .مخصوصا که دخترک جیکش در نمی آمد و همانطور آنجا با یک بسته آدامس از اینها که دراز و زردند ایستاده بود و سیگار کشیدن مرا که منتظر کپی شدن چهار سری جزوه صد صفحه ای بودم با چشمان گرد و گشاد ( میدانم گشاد صفت خوبی برای چشم نیست اما درشت و بزرگ و ... در اینجا بدرد نمیخورند ، گشاد مناسب تر است ) نگاه می کرد .

آهان بالاخره اتفاقی افتاد . خسته شدم از بس به چشمانش خیره شدم . رفت روی پله ی مغازه بغلی نشست . با دستهایش لبه کلاه کاملا پسرانه اش را پایین تر کشید . یک دستش را مشت کرد و لای آن یکی دیگر گذاشت فکر کنم هنوز نمیداند کجاهای بدن گرم است و میتواند دستهایش را برای گرم شدن آن جاها بگذارد . پس سردش است . اعتراف می کنم حاضرم کاپشن سفید از خشکشویی در آمده ام را به او بدهم و در ازایش فقط یک خنده دیگر به پهنای صورتش بگیرم . جزوات مدتهاست کپی شده اند اما من برای اینکه از آنجا نروم تا بحال دو سیگار دیگر روشن کرده ام . وانمود می کنم که منتظر کسی هستم تا آن آقای کپی کننده خیال نکند که یک خلافکار معتاد دم در مغازه اش توقف بیجا داشته و مانع کسب است .

اه .. پس چرا نمی خندد ، حاضرم خیلی چیزها بدهم و دوباره آن خنده را بدست بیاورم . البته همچنان معتقدم نباید آدامس دراز زرد رنگ بخرم ، نمیدانم چرا ولی فکر میکنم با این کار ارزشی که برای خنده اش قائلم را هیچ کرده ام . هر بار نگاهش با نگاه من برخورد می کند یک ابرویم را بالا میبرم و آن یکی دیگر را ثابت نگه می دارم ( خوش به حال دوستم که میتوانست گوشهایش را تکان دهد ) شاید لبانش کمی از هم باز شوند و من باز آن ترکیب جادویی را ببینم . نتیجه منفی ست . مانده ام چرا اینجا نشسته است . همین مترو که 10 متر آن طرف تر است کلی مشتری بالقوه دارد که مطمئنم نصفشان با همین خنده بند را به آب می دهند و آدامس دراز زرد رنگ خواهند خرید .

دیگر دارد مشکوک می زند ، آخر برای چه تک و تنها آنجا نشسته ، بی آنکه تلاشی برای فروش بکند ؟ من مانده ام چقدر دیگر باید سیگار بکشم تا یک چیزی آخر کاری گیرم بیاید ؟ یک موتوری نزدیک می شود . اینکه خورجین خر روی ترک موتور چه می کند از آن سوال های بنیادی بی جواب مانده من است . هنوز در فکر خر و خورجین و موتور سیکلتم که میبینم دخترک برخاسته نزدیک موتور سوار میرود . باکس آدامس های دراز زرد رنگ را در خورجین می گذارد . از توی جیب سمت راستش مقداری پول در می آورد و به موتور سوار می دهد . موتور سوار بیشتر پولها را برای خودش بر میدارد و بقیه را به دخترک باز می گرداند . باکس آدامس را از توی خورجین بر میدارد و نگاه می کند . گمانم دارد آدامس های فروخته شده را می شمارد . به دخترک نگاه کوتاه می اندازد و می رود . دخترک تا چند ثانیه دور شدنش را تماشا میکند . به پولهای در دستش نگاهی می اندازد و کلاهش را بر میدارد و آن را وارون در دستش می گیرد . یک خنده خیلی قشنگ به من هدیه می کند و با قدمهای کوچک و سریع از کنار من رد می شود تا به سمت مترو برود . شیطان کوچک قسمتی از پولها را برای خودش زیر کلاه قایم کرده بود .

۱۳۸۹ مهر ۸, پنجشنبه

کافه بالکن

هیچ وقت خوش شانس نبوده ام . کلاس سوم ابتدایی که بودم پدرم مرا به کتابخوانی تشویق می کرد . به زور یقه لباسم را می چسبید از کوچه می کشیدم به خانه کتاب فرزندان کاپیتان گرانت را به دستم می داد و از پشت سبیلهایش می گفت : بخوان .

مادرم معلم الهیات است یا بهتر بگویم بود ، کلاس سوم ابتدایی که بودم مادرم مرا به کتابخوانی تشویق می کرد . به زور یقه لباسم را می چسبید از گل بازی در باغچه مرا جدا می کرد کتاب قصص قرآن را به دستم می داد و از پشت عینک مطالعه اش می گفت : بخوان .

شاگرد خوبی بودم . اگرچه در کلاس سوم ابتدایی چندان اهمیتی ندارد . معلم مدرسه ام مرا به کتابخوانی تشویق کرد . به زور یقه لباسم را چسبید از حیاط مدرسه ، از فوتبال کشان کشان مرا به کلاس برد کتاب داستان راستان را به دستم داد و از پشت میزش گفت : بخوان . هفته دیگر مسابقه کتابخوانی است .

درست بخاطر ندارم که چه گذشت اما میدانم که از 10 نفری که در مدرسه به سوالها درست جواب داده بودند ، 8 نفر برنده جایزه شدند و من نه . مردانه گریه نکردم اما خیلی زود فهمیدم که شانس عمرا گذارش به کوچه ما نمی افتد .

قرعه کشی برای اتاق ها در جریان است . هر کس شماره ای بر میدارد تا نوبتش در انتخاب اتاق مشخص شود . من اما می ترسم ... میدانم شانس جایی در پشت ستونی در کمین نشسته است . نیت می کنم برنامه خداوندی را برهم زنم . شماره اول را بر می دارم آن را به درون ظرف می اندازم . دومی را بر میدارم . 39 است . اولی 2 بود .

مدتهاست به کافه نرفته ام . کافه های زیادی ست که دلم میخواهد سری به آنها بزنم . اما نمی شود . حالا بالکن داریم . در آن صندلی پلاستیکی هست که به اندازه صندلی های لهستانی کافه ناراحت هستند ، از قهوه و شکر خبری نیست ، اما چای کیسه ای و قند به وفور هست . کیک شکلاتی نیست اما کلوچه زنجبیلی هست . دختر پسر های آلامد ندارد اما در بلوک روبرویی یکی در میان چهره هایی هست که در تاریکی هوا با نور هر پکی که به سیگار خود می زنند روشن می شوند .

دیگر غصه کافه ها را نمی خورم . سعی می کنم با آنها کام بگیرم اینطور به آنها نزدیکتر می شوم ، تنهایی نصف شب های مرا پر می کنند . برای یکیشان سیگارم را بالا می گیرم او هم سیگارش را بالا می گیرد یعنی مرا دیده است ؟ سیگارش را می اندازد ، به انتها رسیده بود ... احتمالا به اتاقش بر می گردد ، برای من نبود .



۱۳۸۹ تیر ۷, دوشنبه

دختر صد در صد ایده آل من

در محله های قدیمی شهر قدم میزدم ، اینجاها آدم راحت تر از چنگال آفتاب فرار می کند ، کوچه ها تنگ است و سایه یک دیوار همه عرض کوچه را بس است . ظهر یک روز داغ تابستانی بود از آنهایی که می گویند از آسمان آتش می بارد . استخوانهای کتفم از سنگینی کیف لپ تاپ مثل لولای یک در قدیمی به صدا درمی آمد و با نوک کفش عزیز تر از جانم که گران ترین پوشیدنی تمام زندگی ام است به میوه کاجی ضربه می زدم . همراه توسری خور من .

نزدیک به دیوار راه می رفتم چون می خواستم از آفتاب بیشتر در امان باشم ، دعوای دو گربه که بر سر کیسه زباله ای به جان هم افتاده بودند نگاهم را برگرداند و ندیدم که دری باز شد و دختری از آن بیرون آمد . وقتی متوجه حضور دختر شدم که نزدیک بود دماغم به دماغش مماس شود . یکهو مثل جن زده ها عقب پریدم و دهانم را برای عذر خواهی باز کردم اما حالا که برای شما شرح ما وقع می دهم خوب یادم می آید که کلمات مفهومی از دهانم خارج نشد . به جایش همین جوری به چهره دختر زل زدم . پلک زدن او را از اسلو موشن های جام جهانی 2010 آفریقای جنوبی که برزیل قهرمان میشه / مارادونا میدونه که حقشه / به لطف دونگا و بچه ها ... نیز! واضح تر می دیدم . یادم می آید دخترک چشمان رنگی نداشت ، دماغش خوش تراش نبود حتی لبانی نداشت که وسوسه بوسه را در ذهن آدمی بیدار کند اما به دلیلی نا معلوم دختر صد در صد ایده آل من بود .در یک لحظه کوتاه یکی از سوال های بزرگ بی پاسخ من پاسخ مجسم می یافت ، حالا می توانستم تا مدتی خوراک فکری داشته باشم ، می توانستم در رابطه با این اتفاق بحثی بی سر و ته با دوستانم بکنم اما یک نقطه تاریک وجود دارد نمی دانم احساس او چه بود آیا من نیز پسر صد درصد ایده آل او بودم ؟

حداقل می توانم به این دلخوش باشم که او می توانست مودبانه از من خواهش کند از سر راهش کنار بروم ، می توانست داد و قال راه بیندازد و مرا مرتیکه بی همه چیز هیز خطاب کند ، حتی می توانست با کیف دستی خود ضربه ای هشیار کننده به کله ام روانه کند یا از پسر سیبیلوی غیرتی همسایه کمک بخواهد اما هیچ کدام این کارها را نکرد و حالا من می توانم به مقدسات تمام ادیان آسمانی قسم بخورم که حتی گوشه لبانش کمی به بالا رفت . شکل محوی از یک لبخند .

من که از جلو او کنار نرفتم ، اصلا توان تکان دادن کوچک ترین عضلاتم را هم نداشتم پس لابد او از کنار من گذشته است ، لحظات را پیوسته به یاد ندارم . یک لحظه او روبروی من ایستاده بود و در لحظه بعد او نبود . پشت سرم را نگاه کردم به آرامی راه می رفت . حتما با خود فکر کرده من از آن پسر های احمقم که با دیدن هر دختری چشمانشان گرد و دهانشان باز می شود ناگهان به فکرم خطور کرد به او بگویم : آهای ... فک نکنی منم بی جنبم ها ، بعضی وقتها دهنم باز و چشام گرد میشه ، یه بیماریه خاصه . حالا می فهمم که عجب فکر مسخره ای بوده ... آدم خود را با یک بیماری خاص مسخره در چشم دختر صد در صد ایده آلش جلوه دهد .

هنوز دختر از دیدرس من خارج نشده بود که به ذهنم رسید خودم را به او برسانم و به او بگویم شما دختر صد درصد ایده آل من هستید مایلید کمی با هم صحبت کنیم ؟ اما جرئت چنین کاری را در خودم نیافتم . خیلی رو می خواهد آدم از دختری که او را یکبار دیده درخواست صحبت بکند حتی اگر آن دختر ، دختر صد در صد ایده آلش باشد .

تنها یک کار می توانستم بکنم و آن این بود که از روی نسخه پی دی اف داستان کوتاه مشاهده دختر صد درصد ایده آل در یک صبحگاه بهاری هاروکی موراکامی چاپ کنم . آن را به او بدهم و در زیرش بنویسم خواهش می کنم بیا اشتباه آن دو نفر را تکرار نکنیم ، اما خوب می دانم که برای اینکار وقتی نبود و دختر صد در صد ایده آلم در حالیکه در محله های قدیمی شهر قدم می زدم ، ظهر یک روز داغ تابستانی بود و استخوانهای کتفم از درد بی حس شده بود از دستم لیز خورد و رفت .

********

دانلود داستان کوتاه مشاهده یک دختر صد در صد ایده آل در یک صبحگاه بهاری از سایت کتابناک ( البته باید عضو باشید )

پی نوشت : کسی از ترجمه کتاب جنگل نروژی هاروکی موراکامی یا احیانا ناشرش خبر داره ؟